𝘈𝘯𝘦𝘮𝘰𝘪𝘢

_ تو می‌ترسی؟ _ از چی؟ _ از عاشق شدن؟ من می‌ترسیدم؟ از عاشق شدن؟ قطعاً نمی‌ترسیدم. _ موسیوی، عاشق شدن که ترس نداره، اون از دست دادن بعدشه که امون آدمو می‌بره. انگار با یه آسانسور ببرنت اون بالا، یه‌هو ولت کنن با مغز بخوری زمین. _ پس می‌ترسی. خنده‌ام گرفته بود، آخرشبی رؤیا می‌بافت.

🚬

اگر شیطان چشمان تو را میدید چشمانت را میبوسید و توبه میکرد؛

می‌دانستم او کشته خواهد شد او زیبا بود در عصر زشتی‌ها زلال در عصر پلشتی‌ها انسان در عصر آدمکشان لعلی نایاب بود میان تلی از خرف زنی بود اصیل میان انبوهی از زنان مصنوعی.