باستان شناس بیکار

اندوه را پایانی است مردمان باز می گردند، ویرانه‌ها ساخته می‌شود و ساخته‌ها از مردمان پر‌ُ. بمان و نیکبخت شو… • نمایشنامه‌ی مرگ یزدگرد؛ #بهرام_بیضایی

همه ازت میپرسن امتحان رو چه کردی، ولی هیچکس ازت نمیپرسه امتحان با تو چه کرد

زندگی‌رو آدم‌هایی می‌برن که هنر دیالوگ و مکالمه‌‌رو بلدن؛ آدم‌هایی که توانایی شنیدن و فهمیدن سکوتِ بین جمله‌های فرد مقابل‌رو دارن، کسایی که می‌دونن گفت‌وگو فقط حرف‌ زدن نیست و گاها یه رقصه بینِ فهمیدن و فهمیده‌شدن. آدم‌هایی که حین بحث، دنبال برنده شدن نیستن؛ بلکه به دنبال وصل‌ موندنن و باور دارن که هر گفت‌وگو، یه فرصت برای کشف جهانِ یه آدم دیگه‌ست، نه یه میدون جنگ و یه زمین مسابقه برای برد و اثباتِ خودت.

تنها چیزی که بعد از هر شکست باعث قوی شدنم مى‌شود، دانستن این است که زندگی با هر پیشامدی می‌گذرد.

انسان وقتی سقوط می‌کند که فکر می‌کند دیگر نیازی به قضاوت درباره خودش ندارد.

در حالی که می‌توانستیم مواعظ سعدی، یا هر مدبّری که نقشی در شکوفایی عناصر این فرهنگ و میهن داشته را در زمان و مکان مناسب اجرا کرده و طرز حکومت و اداره مملکت را از روی سیاست‌نامه نظام‌الملک و یا هر سیاستمداری که وجودش مایه آبرومندی این خاک بوده ترتیب دهیم و در جریان رقابت تمدنی از دنیا عقب نمانیم، وضع ما این چنین شد... پس چه باید کرد اگر حال ملتی چنان زار باشد که حتی نگاه ظاهری به دستورالعمل‌های عقلای هزار سال پیش این مرز و بوم؛ برای او تازگی داشته باشد، و چنان از کاروان تمدن عقب مانده باشد، که الگو قراردادن بزرگان این خاک که هیچ، حتی اگر نصایح لقمان حکیم را نیز به مورد اجرا می‌گذاشت حالش از این بهتر می‌شد که هست...

باستان‌ شناس بیکار

۳ دی ۱۴۰۴

باور به منشا فراطبیعی شر لازم نیست ؛ انسان‌ها به‌تنهایی برای هر پلیدی‌ای کافی‌اند.

جوزف کنراد

هنوز با همه دردم امید درمان است که آخری بود آخر، شبان یلدا را

Mike Ross

تمام عمر به دنبال شاهدی گشتی تا رنجت را تایید کند، مگر خودت آنجا نبودی؟

ریشه اعتقادات از آنجا خشک می‌شود که تحمیلش کنند

من و آهنگی که غمگین‌ترم می‌کنه against the world

Me and Bro 🫂