Association of stars

اخیراً در ضیافت‌هایی حضور یافتم که میزبانی در آن‌ها نبود؛ خانه حاضر بود و خاک گرفته، گویی در انتظار مهمان مانده بود، اما بیش از آن، دلتنگِ صاحب‌خانه. به خانه‌ای رفتم که روزگاری فرح در آن می‌زیست؛ خانه هنوز بر جای خود بود، اما از صاحبش خبری نبود. به سعدی و حافظ سر زدم؛ میزبانانی که قرن‌ها پیش رفته بودند، اما کلامشان هنوز از خودشان حاضرتر بود. و سپس به پارسه رسیدم؛ ضیافتی که شاید هزاران سال پیش به پایان رسیده بود و اکنون از میزبانانش، تنها سنگ و ستون و نامی بر کتیبه‌ها باقی مانده بود. عجیب است؛ گاهی آدم‌ها می‌روند و خانه‌شان دلتنگشان می‌شود، گاهی خودشان می‌روند اما حرف‌هایشان می‌ماند، و گاهی از یک جهانِ بزرگ، فقط چند ستون باقی می‌ماند تا به مهمانانِ دیررس یادآوری کند که روزی، کسانی اینجا بودند. شاید من در تمام این سفر، مهمانِ خانه‌هایی بودم که بسیار دیر به آن‌ها رسیده بودم؛ آن‌قدر دیر که میزبانان رفته بودند، اما جای خالی‌شان هنوز از خودِ خانه پررنگ‌تر بود.

نه من مهرسانا رو میخوام

من بزرگ میکنم

همشونو بده به من

بیا عوضشون کنیم

منم مهرسانارو

اخ

اول عاشق خواهرشون بعد پیازچه ها🙏🏻

باید عکسشونو بزارم پروفایلم

پیازچه ها و خواهر پیازچه ها هم عاشق تو هستن

من واقعا عاشق پیازچه ها هستم( راجب سبزیجات صحبت نمیکنم )

We’re gonna break 🆙

پناه بر خدا، چه انسان های حوصله سربری!

عاشق کسایی ام که آهنگ مورد علاقم مورد علاقشونه

حرکات زنندتونو همزمان انجام ندید، رقت انگیز بنظر میاد.

چرا انقد خوشگلی

وای ناناززز🧿

😛😛😛