“رُزِ وَحشی”

دلم با ماندن بود، راه اما راهِ رفتن؛ و تو ندانستی چه رنجیست، کشاندن تن خسته ای که خواهان ماندن بود.

فرزند ایران و جان فدای میهن تو جونت برای این آزادی گذاشتی و از این پس من عمرمُ…

زمان می‌گذره و نبودن چیزایی برات عادی می‌شه که فکر می‌کردی بدون اونا هیچی نیستی.

"اگر واکنش تو شدید تر از اتفاق باشد بدان داستان، داستان امروز نیست."

اگه وقتی ازت ناراحتم ساکت میشم از «خودم» میترسم نه تو .

تنها کسایی که مریض میشم کنارم میمونن یکی اینان یکی هم مامانم بود بقیه برای اینکه مریض نشن فاصله میگیرن به نظرم واقعی ها اونایی هستن که وقتی مریض میشی کنارت میمونن و نگرانِ مریضی خودشون نیستن …

❄️