خاکستر.

سرم توی حساب کتاب نبوده هیچوقت. به پول هم اهمیتی نمی‌دادم. شخصیتم اینطور بود؛ یهو می‌دیدی لای کتاب و جزوه، زیرِ فرش، توی پوشه‌ چند اسکناس پیدا میشد. میگفتم پول بخشی از زندگیه؛ باقی زندگی رو هم باید بهش رسید. اون موقع‌ها پول ارزش داشت. برای دو روز خوش‌ گذروندن چند ماه زحمتتو خرج نمیکردی. پول برکت داشت. پول که می‌شمردی دو برابرش میومد سرِ جاش. یادمه یه زمانی که میرفتیم خرید سرتاپا لباس و کیف و کفش و اندازه‌ی یه یخچال خوراکی می‌خریدیم، هنوز یه میلیون هم خرج نکرده بودیم. طلا یه چیزِ دم دستی بود. امروز اگه نمیشد فردا میتونستی با همون پولت، طلا بگیری. همه‌چی اینقدر بی‌ثبات نبود. خوراکی و غذا؟ مرغ؟ حبوبات؟ کمترین دغدغه‌ها بودن. یادمه میگفتن مرغ چیه آدم بخوره؟ به این ارزونی. فقط گوشت قرمز حال میده، آدم کباب کنه. اما الان؟ حتی نفس کشیدن و سلامتی یه کالای اعیانی محسوب میشه. همین‌ که مریض نشی و راهت نیوفته به بیمارستان و داروخونه برای یه نسخه ساده، باید کلاهتو بندازی هوا. نمیتونی پولتو پس انداز کنی. حتی نمیتونی خرجش کنی؛ مونده رو دستت. عین یه چیز اضافه و در عین حال ضروری!. خرج نمیکنی، میمونه به دردِ لای جرزِ دیوارم نمیخوره قیمتا هر دقیقه و ثانیه یه چیزن. خرج هم میکنی تا آخر ماه باید بدنت عین بید بلرزه که دارم بخورم یا ندارم؟ سقف آرزو که سهله، حتی یه خرابه از آرزوها باقی نموندن. انگار واحد پول عوض شده دیگه تومن و هزار و این حرفا نیست؛ همه‌چیز شده «یک میلیون» (کمِ کمش هنوز) یه پرس غذا؟ یه میلیون سر راه میری میوه‌فروشی، فقط در حدی که یه نفر چند روز دوام بیاره.. یه میلیون. پاتو میذاری سوپری که فقط ضروری‌ترین مایحتاج رو برداری.. بازم یه میلیون. آدم میمونه، واقعا چندتا «یه میلیون» باید توی یه ماه در بیاره که فقط زنده بمونه؟ فقط در حدی که بتونه فرداش از خواب بیدار بشه. هر روز میشینی، جمع میزنی، ببینی چندتا یه میلیون کم آوردی برای ادامه دادن. نمی‌دونم زنده‌‌ایم که دیگه شاهد چی باشیم. اینکه همین یه ذره به ظاهر تفریحی هم که می‌کنیم بشه یه رویای دست نیافتنی؟ راحت باشید باهامون، اوضاعی که درست کردید رو حتی اجل مرگ هم قبولش نمیکنه. حالا هی نت قطع کنید، هی مردمو بکشونید بیرون، هی شعار بدید، هی لفظِ پیروزی تو این جنگو بیارید. در آخر هم مقصرید هم بازنده. وسلام.

واقعا نیاز دارم گالریمو اینجا خالی کنم🤌🏻 عکسای هر جمعه، جمعه‌ی هفته‌ی پیش، هفته‌ی پیش‌ترش، پیش‌تر‌ترش و الی آخر. (ولی فقط فحش میدم🙏🏻)

۲۵ اردیبهشت ۴۰۵.

در وصفِ این‌ روزها؛ گلی که باران بهاری هم، دیگر نجاتش نمیدهد.

خونه‌ی عزیز _ اردیبهشت‌ماه ۴۰۵

چجوری قبلا برنامه‌های زمان خیلی دور رو با خیالِ راحت می‌چیدیم؟

دقیقا همین حرفی که هدایت میگه: اين دنيا براى ما نبود! براى يک دسته؛ آدمِ بى‌حيا، پررو، گدامنش، نامرد و چشم و دل گرسنه بود.

بوف کور _ صادق هدایت

امیدوارم از طبقه طبقه‌ی اون نتِ طبقاتی بیوفتید پایین.

اشتباه کردم. باید از اول فحش دادن رو اینجا جا می‌نداختم تا الانا بابت گفتنشون دچار شرم نشم.

Is it too much to ask!?

فقط میتونم پیام بفرستم اینجا. دلم عکس می‌خواد، عکس.

Hey falak how long kalak?