ای کاش؛

زیاد که بیدار بمونی چیزایی یادت میاد که خیلی وقته فراموش کرده بودی..

یاد گرفتم که در پایان یک علاقه، ما کسی را از دست نمی‌دهیم، خودمان از دست می‌رویم. آن خودِ دلبسته‌ی خوشحالِ سرسختِ امیدوار.

من چقدر خوابتو دیدم تو چقدر دور شدی(: من چقدر گریه میکنم تو چه مغرور شدی(:

میگم.. من یه نفر که بیشتر نیستم.. پس چرا قد ده نفر خستم؟

خستم از درد کشیدن

مگه من آدم نبودم؟ احساس نداشتم؟ مگه من چیکار کرده بودم که نتیجش بشه این..

داشِت رد داده تو خوب شو سرکش نباش

شایدم من سخت میگیرم..

منو با بدرد نخورای دورت یکی نکن

الان تو مرحله ای از زندگیمم که میگم: « من الان چه گهی باید بخورم »

خدایا یعنی نمیشد اون آدم درسته بیاد تو زندگیمون؟ یعنی نمیشد ما هم بگیم آخیش بالآخره شد؟ همیشه باید با حسرت زندگی میکردیم؟ بعد اون حرومزاده ها برن و به زندگی خودشون برسن؟ یعنی همیشه باید اونی که یچیش کمه اونی که هیچ کاریش انجام نمیشه اونی که تو تنهایی می‌گذرونه ما باشیم؟ اگر این انصافته که.. دمت گرم

اگه دوستت داره ولش نکن چون اگه ولش نکنی میبرتت به همونجایی که میخوای..

میدونی خستم، خسته از حرفای قشنگ الکی..

ولی حق ما این نبود..

همه خوب می‌شوند؛ تنها مسئله اینجاست... که دیگر هیچ‌کس، مثل قبل نمی‌شود.

گاهی وقتا هممون می‌دونیم که نمی‌شه فقط تلاش می‌کنیم که حسرتش تو دلمون نمونه...

یه موقع هایی انقد غم طولانی میشه دیگه روت نمیشه به کسی بگی هنوز بابت اون غمگینم.

و باز هم این نیز بگذرد..

تو دوباره ما شدی، ولی بدون من‌

میخوای بدونی چند‌تا دوست واقعی داری؟! یه کسب و‌ کار راه بنداز یه موزیک بده بیرون سعی کن هنرتو بفروشی بعد بشین و نگاه کن،ببین کیا بازنشر میکنن،کیا همیشه هستن و حمایت میکنن،کیا نادیده میگیرن،کیا یه دفعه ساکت میشن اکثر آدما عاشق ِ تصورتن،تا وقتی حضورت براشون ناراحت کننده و چالش برانگیز نباشه،اونا برای یه غریبه دست میزنن،قبل از این که از کسی که واقعا میشناسنش حمایت کنن! مهدی احمدی