闇 | 𝖄𝖆𝖒𝖎

من خودشو میخوام. ایکاش باهاش هم دوره بودم، حداقل آبی، قهوه ای جیزی میدادم دستش بین سکانس هایی که بازی می‌کرد و کات میخورد😭

وای لباس بنفششو میخوام😭

#vibe

من کلا هر دو رو دوست دارم ولی آدری رو یه طور دیگه دوست دارم

فردا براتون مرلین میذارم کاملا تفاوت هاشون رو توی ادیت ها هم احساس می‌کنید.

آها بهتر شد

وایسا ادیت کنم

اینطوری شلوغه

اینکه آدری هپبورن کپی از مرلین مونرو هست یک قیاس ناشیانه‌ است اگر با نگاه تخصصی به تکنیک‌های بازیگری و زبان بدن این دو ستاره کمی به مسئله دقت کنیم، خواهیم دید که این دو، نه در یک مسیر، که در دو کهکشان متفاوت سیر می‌کردند. یک تضاد مطلق در پرسونا و زبان بدن: مرلین مونرو، تجسم اروتیک سینما بود. تکنیک بازیگری او بر پایه‌ی تکیه بر جذابیت فیزیکی» و نرمی حرکات بنا شده بود؛ صدایی که همیشه خمار بود و نگاهی که همیشه مخاطب را به بازی می‌گرفت. او زن وسوسه‌گر بود. اما آدری هپبورن، تکنیک بازیگری‌اش را بر پایه‌ی رقص باله بنا کرد. بدن اون، برخلاف انحناهای نرم مونرو، خطوطی صاف، کشیده و هندسی داشت. آدری، زن معصوم بود. زبان بدن او نه بر فریب، که بر چابکی، وقار و شور کودکانه استوار بود. تماشای راه رفتن این دو، گویی تماشای رقص یک قو در برابر تماشای حرکت موج‌های دریاست؛ دو خصلت متفاوت در دو دنیای متفاوت. دوم تفاوت در تکنیک بازیگری و خاستگاه هنری: مونرو در اکتورز استودیو تحت نظر لی استراسبرگ تربیت شد؛ یعنی پیرو متد اکتینگ که بر احساسات درونی، رنج‌ها و خاطرات شخصی بازیگر تمرکز دارد. بازی‌های مونرو، نمایشی از آسیب‌پذیری عریان و درونی اون بود. در مقابل، آدری هپبورن از دنیایِ باله می‌آمد. برای او، بازیگری یعنی انضباط فیزیکی و کنترل کامل بر فرم. او نیازی نداشت که برای بازی در Roman Holiday یا Sabrina به دردهای درونی‌اش چنگ بزند؛ او از مهارت بالای حرکتی‌اش استفاده می‌کرد تا احساسات را به بیننده منتقل کند، نه اینکه آن‌ها را تجربه کند. این دو رویکرد، تفاوت بنیادین در دنیای آکادمیک سینماست. سه، تقابل ستاره‌ی نمادین در برابر استایل منحصر به فرد: دنیای سینما، مونرو را به عنوان بمب جنسی ثبت کرد؛ جایگاهی که همواره برای او اسارت‌آور بود و تلاش بیهوده‌ی او برای فرار از این نقش، تراژدی زندگی‌اش شد. اما آدری هپبورن، خود استایل» بود. او نماد شیک‌بودن مدرن شد؛ چیزی که از طریق همکاری طولانی‌مدت با طراحانی چون گیونچی به دست آمد. او در سینما، آدری را بازی نمی‌کرد، بلکه آدری بودن را به یک هنر بصری تبدیل کرده بود. مخاطب وقتی به مرلین می‌نگریست، به دنبال تماشای یک رویا بود، اما وقتی به آدری می‌نگریست، به دنبال تماشای یک سبک زندگی بود. چهارم تحلیل نقش‌ها: اگر نگاهی به کارنامه‌ی آن‌ها بیندازید، مرلین مونرو عمدتا در ژانرهای کمدی‌های موزیکال و درام‌های شخصیت‌محور حضور داشت که رویِ همان پرسونای فریبنده تأکید می‌کرد (مثل Some Like It Hot). آدری هپبورن اما در کارهایش تنوع فنی خیره‌کننده‌ای داشت؛ از کمدی‌های رمانتیک گرفته تا درام‌های سنگین روان‌شناختی مثل The Nun's Story یا حتی تریلرهای پرتعلیق مثل Wait Until Dark. اون نشان داد که تکنیک بازیگری‌اش فراتر از آن است که در یک قالب خاص کپی‌برداری شده بماند. خلاصه اینکه، ادعای کپی بودن تنها وقتی به گوش می‌رسد که کسی از دور به سینما نگاه کند. اما با نگاه فنی، مرلین مونرو و آدری هپبورن، دو قطب متضاد زیبایی‌شناسی دهه‌ی پنجاه و شصت میلادی بودند؛ یکی خاک و آتش، و دیگری باد و نور. این دو، نه رقیب یکدیگر بودند و نه شبیه هم، بلکه دو زبان مختلف برای بیان یک مفهوم بودند آن هم: «جادوی سینما».

دوستانی که این نظر رو دارن میخواستم در یک تشبیه کوتاه و یک متنی کوتاه تفاوت این دو بازیگر که اصلا شباهتی به هم ندارند رو بگم

یک کپی زیبا از مرلین مونرو 🤷‍♀

جواب ها در چنل چالش هاست که لینکش رو میتونید در پیام پین شده ببینید

خب بشینیم شاهنامه رو پاک‌کنیم برگردیم به آدری جونم

خواهش میکنم گلم

باش مرسییی

انیمه خاطرات داروساز

چقد نازه این کدوم انیمس؟