MORENA

آدمی که الان هستم زخمیه ولی حداقل الان دیگه آگاهه.

بعضی زخما همیشه میمونن، نه برای اینکه درد کنن، برای اینکه یادت بمونه چه چیزایی رو نباید دوباره تکرار کنی.

اِشتباه می‌کنی آدمیزاد. تو از آدما تویِ مغزت چیزی می‌سازی که نیستن و هربار رنجت از همینه...

خیلیا نمی‌رن… فقط اون‌قدر تغییر می‌کنن که دیگه «مثل قبل» نباشن. اینطوری مجبورت می‌کنن خودت ولشون کنی… و دردش دقیقاً همینه: بودنشون می‌سوزونه، چون می‌بینی هستن، اما دیگه اون آدم قبلی نیستن.

گاهی خسته نمی‌شی از آدم‌ها، از توضیح دادنی خسته می‌شی که میفهمی هرچقدر هم توضیح بدی چیزی رو تغییر نمیدن.