پـژواک ـہاے دࢪیـ‌︪︩ـــا

می‌نشست پای کاغذ، مدادشو برمی‌داشت و هرچی توی ذهنش بود می‌ریخت بیرون. ساعت‌ها می‌گذشت و خودش نمی‌فهمید. ولی حالا مدت‌هاست یه صفحه سفید جلوشه و نمی‌دونه باهاش چیکار کنه. نه اینکه دیگه نقاشی رو دوست نداشته باشه. هنوز عاشقشه. فقط دیگه اون جون قبلی رو نداره. ایده‌هاش کم شدن، دستاش سنگین شدن و هر بار که می‌خواد شروع کنه، یه چیزی توی دلش میگه ولش کن، دیگه مثل قبل نمی‌تونی. دفتر نقاشیش گوشه اتاق مونده، پر از طرح‌های نصفه و رنگ‌هایی که مدت‌هاست دست نخورده‌ان. بیشتر از خود نقاشی، از خودش ناراحته. از اینکه حس می‌کنه بهترین سال‌های زندگیش دارن همین‌طوری می‌گذرن و اون فقط نشسته و نگاهشون می‌کنه. گاهی به نقاشی‌های قدیمیش نگاه می‌کنه و دلش برای خودش تنگ میشه. برای اون دختری که ذوق داشت، ایده داشت، برای هر چیز کوچیکی یه داستان پیدا می‌کرد. شاید هنوز همون دختره. فقط خسته‌ست. خیلی خسته‌تر از چیزی که به خودش اجازه میده اعتراف کنه. یه گوشه دفترش نوشته بود: دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند گل آدم بسرشتند و به پیمانه زدند شاید خودش هم نمی‌دونست چرا این بیت رو نوشته. شاید فقط دلش می‌خواست باور کنه چیزی که از دست داده، برای همیشه ازش گرفته نشده. شاید یه روز، بدون اینکه منتظر یه ایده بزرگ باشه، دوباره یه خط کوچیک روی همون صفحه سفید بکشه. چون بعضی وقتا برگشتن به زندگی، با یه شاهکار شروع نمیشه. با یه خط شروع میشه.

دستکاریِ تصادفیِ سرنوشت چون بعضی آشنایی‌ها بعد از تو دیگه کاملاً تصادفی به نظر نمی‌رسن.🤌

جوین باشی قشنگ تره🪼

جوین باشی قشنگ تره🪼