MD

‏من حتی زنده موندن رو هم دستاورد امسالم نمی‌دونم. این چه زنده موندنیه آخه هر روز بیشتر از روز قبل خسته و درمونده.

ما ورای حد تصورمان دوام آوردیم، با زخم‌هایی که هر روز عمیق‌تر شدند و صبری که هیچ‌وقت انتخابش نکرده بودیم. ای کاش میان این همه جنگیدن، کسی به ما یادآوری می‌کرد که قرار بود زندگی هم بکنیم، نه فقط زنده بمانیم.

‏این پروسه از چشم افتادن هم واقعا ترسناکه، با یه رفتار یا یه حرف یهو کل بت‌هایی که ازش ساختی میشکنه و همه‌چیز تموم میشه.

«انگار دنیا یه آهنگی داره که همه بلدن باهاش برقصن؛ جز من.»

یه وقتا یه حسایی میاد سراغت که نمیدونی باهاش چیکار کنی و راه فراری نیست ازش!

غم‌انگیزه که مقوله‌ی آبرو در این فرهنگ خیلی بیشتر از رنج عمیق و تروما مهمه. همیشه حواس‌ها جمعه که آبرو ریخته نشه، حتی به این فکر نمی‌شه که اون آسیب روانی گاهی چطور جبران‌ناپذیر و زندگی عادی بازگشت‌ناپذیره.

یا منم بازی یا بازی خراب

حرفا تا اون حد میتونن قوی باشن که با یکیشون از ذوق تا صبح بیدار بمونی و با یکی دیگش تا صبح گریه کنی.