غَرِیْبْ

فکر میکنم یکی از نشانه های بلوغ اینه که : آدما بتونن با کسی که دوسش دارن ساعت ها سکوت کنن و این سکوت چیزی رو بینشون تغییر نده .

-آهی

دیشب نوشتم : 👇

به قول چاوشی :

تو شیشه ی گلاب تو شعر شاعرا تو گل فروشیا تو جیب عابرا ؛ همون کسا که از تو باغچه چیدنت ، توی خیالشون ادامه میدنت ...

زانوی غم من میشی ؟ باید هر شب بغلت کنم...

-آهی

من دیدم که کافی نیستم برات ، داشتم میشکستم ولی باخودم میگفتم تو رو دارم ؛ تا اینکه دیدم رفتی و من هنوز هم کافی نیستم حتی برای خودم ...

-آهی

کاشکی خودت میخوندی ، نوشته هام رو...

-آهی

همین الان دلتنگش بودم ؛ ماه رو نگاه کردم ...

-آهی

به قول چاوشی :

اگه دوست نداشتی رنجوندنم رو ؛ هیچ وقت از تو نمیرنجیدم ...

قلم چه شرح دهد زآن‌که داستان فراق نه ممکن است که یک شمه در بیان آید - خواجوی ‌کرمانی | آهیّات

این آدما کنارم میایستن ولی بهم گوش نمیکنن ؛ تو از کیلومتر ها دورتر من رو میشنیدی...

-آهی

به قول چاوشی :

بگو یه سطل گریه کرد ؛ ماهی آب پز شده ...

آتشی از بوسه هایت روی لب های کسی من کسی نیستم !؛ حالا چِ کنم با اختناق -آهی ز آهی

و امّا عزیزم ؛ نفرینت میکنم که روزی تو هم عاشق شوی.

-آهی

تهش گفتن : بده دستپختم...

تو اونجا میخندی ؛ یه قلب اینجا ترک‌ میخوره...

بیشتر از قبل دوستت دارم💔

-آهی

به قول چاوشی :

منم که لک لک غمگینی ؛ به‌روی دودکشت هستم ...