غُر و غیره.

آهی که غم زِ دل نبَرد، ناکشیدنی است...

امروز احساساتی‌ترین آدم دنیام؛ با هر ویدئویی از طریق دارم چیکه چیکه اشک می‌ریزم.

بنده قبل از انجام دادن هر حماقتی در زندگیم:

از آدم‌هایی که داستان‌هایی برای تعریف کردن دارن خوشم میاد؛ از اینایی که هر دوره زندگیشون پر از داستان‌های تعریف‌کردنیه و بلدن چطور روایتش کنن. عاشق اینم که ساعت‌ها بشینم به داستان‌های آدما که دارن با آب و تاب شرحش می‌دن گوش بدم. زنده‌باد داستان.

خبر بد برای اکبر عبدی.

هر ویدئویی از زنِ اکبرعبدی توو ختمش می‌بینم اون مصاحبه‌شون‌ یادم میاد که عبدی می‌گفت خانومم خیلی خوبه چون همه شیطنت‌هام رو نادیده گرفت و اینا. کل کارنامه هنریش همون لحظه واسم دود‌ شد رفت هوا.

احتمالا توی اکسپلورگردی‌هاتون پست‌های مربوط به انواع دلبستگی رو‌ دیدین؛ توی همه این‌پست‌ها (مثل اغلب پست‌های روانشناسی) فقط دارن برچسب می‌زنن و یه سری مورد مشخص می‌کنن که اگه شما این نشونه‌ها رو دارین پس سبک دلبستگیتون ‌اضطرابیه یا بالعکس. اما چیزی که بهش اشاره نمی‌شه اینه که آدمیزاد خیلی چندوجهی‌تر و هوشمندتر از ایناست؛ هرکدوم از ما ‌ممکنه در شرایط مختلف و در مواجهه با آدم‌های مختلف سبک‌های مختلفی از مهرورزی و دلبستگی داشته باشیم. این سبک برچسب‌زنی‌های یلخی و کیلویی اصلا علمی و بررسی شده نیست، خودتون رو توی دام این مدل روانشناس‌های اینستاگرامی نندازین.

هربار که تنهایی یه‌جوری کار رو درمیارم از خودم بیشتر خوشم میاد. ده امتیاز مثبت برای من.🎀

من ایده‌م اینه که با آمریکا متحد شیم به خورشید حمله کنیم.

رندوم.

اونجایی که یه ارتباط تموم می‌شه و می‌بینم طرف مقابل شعورِ درست تموم کردن یه ارتباط رو نداره، مطمئن می‌شم که قطع ارتباطم با اون آدم صد در صد درست بوده و هیچ‌وقت برای تموم شدنش حسرت نمی‌خورم.

ای‌بابا کم‌کم دارم به سنی می‌رسم که دیکاپریو نمی‌پسندتم.

غم هرگز از تهاجم خسته نمی‌شود.

ولی خب ما اولین‌بارمونه که داریم زندگی‌ می‌کنیم.

امروز مدام به این فکر کردم که اگه کمتر می‌ترسیدم، کمتر دو دو تا چهارتا می‌کردم، کمتر توو منطقه‌ امنم می‌موندم؛ بیشتر ریسک می‌کردم و بیشتر به پیِ احساساتم رو می‌گرفتم چه زندگی بهتری داشتم.