Panda world 🐼

یه چیز دیگه هم راجع به افعال تکراری هست، اینه که اگر یک کمی ساختار جمله رو عوص کنی یا بتونی با خوندن کار های دیگه دایره لغات و تجربه ذهنتو بالاتر ببری افعال تکراری کمتری استفاده می‌کنی که توی نوشته اولیه سخته رعایت همش با هم و ویرایش خیلی مهمه! بلافاصله هم ویرایش نکنید همیشه، وقتی بگذره به عنوان خواننده برگردی ایرادات رو بهتر می‌بینی

* توی اول شخص نوشتن خیلی نکات راز باقی میمونن و احساس میکنم کنجکاوی رو بر می انگیزه و میتونه نکته مثبت خوبی باشه

تازه چند بار خوندن نوشته‌ت باعث میشه هر دفعه ویرایش کنی و هر دفعه بهتر از نسخه اولیه بشه برای همین خیلی مهمه

به عنوان کسی که تو دوران دبستان داستان نوشت و کسی که شیش ساله پی‌در پی داره نویسندگی میکنه باید بگم که:

•از نظر من وقتی متن داستانی کتبی باشه داستان سنگینی و سبک استایل بهتری میگیره مثلا اینطوری که یه سری از افراد که دنبال داستان‌های خوب باشن اول به استایل نوشتن طرف نگاه میکنن مثلا اگه نویسنده موقع نوشتن برای دیالوگ کاراکترا از + / – و دیالوگ خالی و بدون توصیف حالات کاراکتر استفاده کنه خیلی‌ها کلا رد میکنن میرن و نمیخونن از طرفی به نظر خودم اگه مدل نوشتار کتبی باشه و عامیانه نباشه لول و سطح قلم نویسنده بالاتره ( بازم میگم از دید خودم)

بعد اینکه علائم نگارشی و توصیف کردن خیلی چیز مهمیه تو داستان چون خواننده نیاز داره با نوشته‌های نویسنده فضا / مکان / شخصیت / حالت چهره شخصیت موقع صحبت رو تصور کنه و از طرف دیگه بفهمه تو ذهن کاراکتر چی میگذره البته اینجا یه چیزی به وجود میاد اگه نویسنده بخواد سوم شخص بنویسه، میتونه راحت به عنوان راوی داستان خودش، تمام ذهن و افکار کاراکتر‌های مختلف داستانش رو روایت کنه. اینکه هر کاراکتر به چه چیزی فکر میکنه. توی سوم شخص نوشتن خواننده حکم ناظری رو داره که به تمام فضای داخل داستان دسترسی داره برای همین خیلی راحت‌ میتونه با دنیای داخل داستان ارتباط برقرار کنه ولی از طرف دیگه اول شخص نوشتن هم سبک خاص خودش رو داره برای نویسنده‌هایی که روی شخصیت اصلی تمرکز دارن میتونن با اول شخص نوشتن تمام ذهنیت و رفتار کارا‌کتر اصلی رو توضیح بدن و از طرف دیگه ما بقیه کارا‌کتر‌ها رو از دید شخصیت اصلی میشناسیم نه از دید خودشون و اینجاست که میشه خیلی کار‌ها باهاش انجام داد چون از دید شخصیت اصلی ممکنه هر شخصیت شبیه خود واقعیش نباشه و دست نویسنده باز تره و صرفا شخصیت اصلی تمام داستان و فضاشو توصیف میکنه ( این کمی راحت‌تره ) ولی بازم نیاز به توصیف قوی داره مثلا وقتی ما دیالوگ کاراکتر رو میخونیم، نیاز داریم بدونیم چه چهره‌ای به خودش گرفته ناراحته؟ خوشحاله؟ عصبانیه؟ این خیلی کمک میکنه که بهتر بفهمیم و تازه میتونیم با توصیفات مختلف نشون بدیم که یه کاراکتر چه عادتی داره مثلا اگه کلافه میشه دست میکنه تو موهاش یا مثلا از روی عادت عصبی نوک کفشش رو میکوبه رو زمین. اینا خیلی داستان رو واقع‌بینانه تر و خوندن و تصورش رو راحت‌تر میکنه

دیگه اینکه.

استفاده کردن از افعال تکراری پشت سر هم باعث میشه خسته کننده بشه مثلا تو یه پاراگراف همش بنویسی بود بود بود یا شد شد شد این فقط خواننده رو خسته میکنه و یهو خودش تو ذهنش افعال رو حذف میکنه از اونجایی که تو نویسندگی باید یه جوری نوشت که خواننده هم راحت بخونه ( البته داستان‌های پیچیده و معمایی معمولا نوشته‌ها و دیالوگ کاراکتر‌هاشون هم پیچیده‌ست تا خواننده بیشتر و بیشتر ذهنش درگیر شه ولی در کل میشه تو نوشتن از حذف فعل‌ها استفاده کرد تا گفتار و خوانش نوشته برای خواننده راحت شه



درستش توی فارسی همیشه اینه که اول گفت بیاد بعد دیالوگ... فلانی در حالی که به چشم‌های بساری نگاه می‌کرد گفت: «زیادی آرومی.»

در حالی که توی فارسی همچین چیزی رو نداریم. از طرفی، مترجم‌ها رعایت نمی‌کنن، از طرف دیگه ادم‌هایی هستن که متون رو زبان اصلی می‌خونن و عادت کردن.

توی انگلیسی ما چنین حالتی رو داریم: «زیادی آرومی» فلانی، این رو در حالی گفت که به چشم‌های بساری نگاه می‌کرد😔😂🤣

میشه مثال بزنم از تفاوت غربی و ایرانی؟

برای اسم شهر، کشور، کاراکترت. https://www.fantasynamegenerators.com/dnd-elf-names.php از این سایت استفاده کنی بهتر از AIعه✨

بعد اصلا یه سریا صحنه‌های جنسی رو هم چنان قشنگ می‌نویسن و با کلمات بازی می‌کنن واقعا یه جور شاهکار میشه برای خودش‌. ولی اکثر آدما یه سری کلمات زشت و تکراری رو ردیف می‌کنن برای خودشون-_-

بعد می‌دونی، وقتی مخاطبی نباشه (انتظار هر روز پست گذاری باشه) و نظر و حمایتی هم نباشه. نویسنده دچار فرسودگی شدید میشه... ایده کم میاره، از نظر روانی خسته میشه و کم‌کم دیگه نوشتن خوشحالش نمی‌کنه. می‌گن به خاطر دل خودت بنویس ولی غیر منطقیه. نمیشه. حداقل یک خواننده برای هر نویسنده نیازه که واقعا با جون و دل بخونه و نظر بده:)

بچه ها از قشنگترین صحبت ها که باید به اشتراک گذاشت و نویسنده و خواننده بهتره قبول کنن

احساس میکنم دوستان چالش اولی رو میبینن دومی رو یادشون میره-

اگه کارت بیشتر انسانه فرم های مختلف صورت و بدن رو بکش همه رو شکل هم نکش

منتظر میمونم بقیه نظراتشون راجع به استفاده از هوش مصنوعی توی نوشتن رو بشنوم تا نظر خودمو بگم بعدش

اینو ندیده بودم-

اهم اهم استفاده از Ai برای یادگیری خوبه ولی هیچوقت نزار ai بیاد داستان و بنویسه سوالی داری؟ ازش بپرس اوکیه! میخوای تحقیق کنی برای داستانت و یه راهی میخوای که سریع تر باشه؟ بازم ai خوبه اما همینقدر دیگه بیشتر پیش نرو همینقدر بسه همه میتونن با ai نویسنده بشن و اون باعث نمیشه کار تو خاص تر بشه

از تجربیات دوستمون امیدوارم به کار بیاد

برای دیجیتال یه قلم مناسب انتخاب کن...مثلا dip pen soft معمولی ترین مثالشه چون زیاد پیکسل پیکسل نمیشه کارِت. حالا اگر قلم های دیگه ای از پینترست پیدا کردی که چه بهتر‌. زیاد از حد اندازه‌ی براشت رو کوچیک انتخاب نکن که لاین آرتتو نبینی، یه اندازه‌ی متوسط رو به درشت خوبه که مخاطب هم متوجه جدا بودن طرح‌ از صفحه‌ی سفید بشه. از خط های نسبتاً بلند استفاده کن، خیلی از هنرمندارو دیدم که خط های تیکه تیکه و خیلی کوتاه می‌کشن...خب این توی اسکچ و اسکیس زدن مشکلی نداره چون طرحت هنوز خامه ولی برای لاین آرت بهتره خطوط مشخص و کمی طویل باشن مخصوصا اگر داری منحنی می‌کشی.(این نکته‌ دو طرفست، یعنی هم برای تردیشنال هم دیجیتال جوابه) و اینجا دقیقا متوسط بودن اندازه‌ی قلم به کارِت میاد چون بعد از اینکه یه خط بلند می‌کشی، باید از همونجایی که تموم کردی ادامش بدی و میتونی بهتر ببینیش و زیادم zoom in و zoom out کردن اذیتت نکنه. خودم زیاد خوب نیستم ولی اینا تجربیاتم تا این لحظه بود، امیدوارم به کار بیاد

خیلی از نقاشیام چون دماغ ایرونی دارن( نه استخونی و شکسته و عقابی، بلکه نرم و افتاده و گردالی) توجه زیادی بهش نمیشه ولی خودم میمیرم واسه دماغ خوشگلایی که می‌کشم شما هم بکشید خوشگل میشه ناز میشه 🥹