.𝗥𝗜𝗥𝗜.

HARROM,HARROM!

آره… من همونم که با تمام زخم‌هام بلدم راه نشون بدم. همون که می‌دونه باید چی‌کار کرد، ولی انگار خسته‌ست… خسته از این‌که همیشه خودش همه‌چیز رو درست کنه، خسته از این‌که همیشه تنهایی از پس کارا بر بیاد، تنهایی سختی بکشه، تنهایی بگه «عیب نداره، درست میشه». همیشه صبر کرده، همیشه تحمل کرده… آره، من می‌فهمم، می‌بخشم، می‌گذرم، حرف قشنگ بلد‌م، راه‌حل مشکلات رو هم بلدم… ولی وقتی نوبت خودم میشه، انگار پاهام روی زمین سنگین میشه، و قدم برداشتن سخت‌ترین کار دنیاس.

گوش دادن به حرفاش بهترین تصمیمی بود که توی زندگیم گرفتم.

آنهایی که تا محبت می‌بینند میروند،ریشه ندارند.. وگرنه شما کدام درخت را دیده اید که باغبانش را ترک کند؟!

قشنگ بودی، ولی قشنگیِ تو مثل قهوه بود… اول گرمم کرد، بعد تلخ‌ترم.

روح های زیبا؛روح های زیبا رو تشخیص میدن.. به اصیل بودنت ادامه بده،آدما تورو پیدا میکنن."

بگذار برایت بگویم بی‌خداحافظی رفتن،یعنی چه:یعنی خاطره‌هایت را به گلوله بستن،یعنی ترسو بودن،یعنی دروغ گو بودن.

شاید اگه همه باهم حرف میزدیم،خیلی چیزا اتفاق نمی‌افتاد.

عشق راهی برای بازگشت به خانه ایست که هرگز نداشته ایم.