•آسـیمه•

علیرضا طلیسچی همونیکه سواطیل با آهنگ «بارون اومد و یادم داد...»ش فاز براندازی گرفته بودن، تو استوریش داره عشقش به امیرالمؤمنین و اصالتش رو جار می‌زنه. درد و بلاش بخوره تو سر لاله مرزبان‌ها

ولی کاش واقعا دختر دانشجوی اون زمان بودم، من دختر امروز نیستم، دنیای اینستاگرامی و منفعت‌طلبانه و نامهربان و سطحی و غیراخلاق‌مدارانه و خشن امروز روحمو می‌خراشه. من دختر همون زمانی بودم که همسایه‌ها سیب‌زمینی‌شون تموم شده بود می‌رفتن از هم قرض می‌گرفتن بعد کاسه رو پر برمی‌گردوندن، همون زمانا که شبکه ۱ و ۲ و۳ نهایت ورودی رسانه‌ای ذهنشون بود و انقدر ذهن مشوش از اخبار لحظه‌ای نداشتن، اون موقع‌ها که ازخودگذشتگی دیکته می‌شد و خبری از مکتب «همه آدمها رو حذف کن چون همه سمی‌ان» نبود، اون وقتها که ادب فضیلت بود و اخلاق جایگاهی داشت. من دختر اون روزهام، دختر دنیای جدید نیستم که هرروز ذهنم با ترندها باشه و دغدغه‌م، جا نموندن از ترند روز. من هنوز با همون دغدغه‌های آدمهای قدیمی زندگی می‌کنم...

چه خوش است کنج‌ خلوت، به فراغ دل نشستن... #مهدی_سهیلی #پیشیانه

باشه عزیزم ممنون از دعوتت منم اگه فرصت کردم با پسرم شرکت می‌کنم🙏🏻

برم ببینم همکلاسی دوران مدرسه‌م بعد سالها چه پیامی بهم داده، پیامش: تفاوت دغدغه‌هامون داداش فستیوال مادر و کودک چیه من دارم جمع می‌کنم برم خوابگاه و خوشحالیم هم اینه که کارهای خونه تموم میشه😂

چو رنج بوده فقط سهمم از جهان شما خوشا به کنج اتاقم، خوشا جهان خودم #سجاد_رشیدی‌پور

الموت کلا جای عجیبیه هم این درخت هم قلعه الموت هم دریاچه اوان ولی به طرز عجیبی آدمای ناجالبی داره🤦🏻‍♀️

سالهاست دلم می‌خواد خودم برم ببینمش

تاحالا از درختی که تو الموت قزوینه و روزهای عاشورا خونبار می‌شه شنیدید؟

به نکته‌ش توجه کنید

امروز تو راه اینو دیدم عکس گرفتم جهت استهزا:)

امیدوارم خانواده حداد عادل نشان دادن صمیمیت و نزدیکی با رهبری رو در همین مرحله متوقف کنن.

فیزیوتراپی هم از تجربه سورئال زندگی انسان معاصره. با اختیار خودت هزینه میکنی میری رو تخت دراز میکشی. یه خانم مهربانی دستگاه‌های شکنجه زمان نازی رو بهت وصل میکنه و در حالی که داره ولتاژ برقو زیاد میکنه با مهربانی میپرسه خوبه؟ میگی نه، با لبخند زیادترش میکنه. 》potanciel《 @OfficialPersiaTwiter

بگردم الهی کاش بهش فکر نمی‌کردم.

همه‌ش سخته ولی اون پروسهٔ مواجه شدن با عزا تا مدتی بعد از زایمان احتمالا وحشتناک باشه. اون مقطع زمانی هست که یک شخص بیش از همیشه حمایت روحی نیاز داره، بعد یکهو انقدر بار سنگینی روی شونه‌هاش گذاشته می‌شه و باید تنهایی تحمل کنه.

همه‌ش سخته ولی اون پروسهٔ اتفاق تا مدتی بعد از زایمان احتمالا وحشتناک باشه. اون مقطع زمانی هست که یک شخص بیش از همیشه حمایت روحی نیاز داره، بعد یکهو انقدر بار سنگینی روی شونه‌هاش گذاشته می‌شه و باید تنهایی تحمل کنه.

‌ فقط بخش زایمان اش سخته و دردناکه کل پرسه از شهادت تنهایی تا بزرگ کردن دست تنها اون بچه و بی قراری هاش و... نسبت به زایمان راحته؟

آقا دلم خیلی برای اینایی که بعد شهادت همسرشون زایمان می‌کنن می‌سوزه، خیلی شرایط سختیه برای یک خانم.

جدی برام سواله الان زنان کشور ما خییلی تحت فشارن؟ یعنی به جز مضیقه‌های مشترک چی خیلی محدودشون کرده؟