لئون نیکولایویچ.

«آخه چیکار کرده بودن اون بچه‌ها؟‌ تو بگو... فقط از مملکتشون دفاع کرده بودن...»

چه شب سگی‌ایه.

استیکر نداشتی باید میبردمت جایی که لال ها زندگی میکردن.

نمی‌دونم. حس می‌کنم تمام اتفاق‌های ریز و درشت این یازده سال باهم جمع شدن و دارن الان بهم فشار میارن.

دراماتیک به نظر میاد ولی من از مدرسه فقط بدم نمیاد، من از مدرسه می‌ترسم‌.

یه موقع واسه تموم شدن مدرسه گریه می‌کردم الان واسه شروع شدنش.

چقدر همه‌چیز تا کلاس چهارم آروم‌تر و قشنگ‌تر بود.

It’s strange how one little thing can open the door to all the heaviness you thought you had left behind.

ریموس لوپین بشم، سیریوس بلک شدن بلدی؟

یاد پروفسور لوپین افتادم امشب.

ای زندگیِ بی‌هیجان. همه‌ش سروکله زدن با آدمی‌زاد. نه خون‌آشامی، نه پری‌ای، نه گرگینه، نه اِلف و تکشاخی. هیچی.

کافیه دو دقیقه بد بشینم، یه جوری همه‌جام درد می‌گیره انگار صد کیلو بار رو بلند کردم.

گریه کردن تو خواب خیلی حس طفلکی‌ای داره. من هروقت با گریه بیدار میشم، انقدر دلم واسه خودم میسوزه یه دور دیگه هم میشینم گریه میکنم.

دلم می‌خواد ابله رو هم دوباره بخونم ولی حس می‌کنم مغزم توانایی دوباره رو در رو شدن با پرنس رو نداره.