لئون نیکولایویچ.

چی بودی تو مرد، چی بودی.

خانه خرابِ تو شدم کنکور، به سوی من روانه شو دانشگاه.

نمی‌تونم بارون بیاد و شادمهر گوش نکنم.

ترسیده‌ام عزیزم. بدجور ترسیده‌ام.

داره بارون میاد. دلم می‌خواد برم کف خیابون دراز بکشم.

کی بود می‌گفت واسه کنکور استرس نداره؟ من؟ من غلط کردم.

کاش که حداقل اسکیپیِ کسی بودم.

آی زندگی.

می‌گه تو هرچقدر هم تلاش کنی، اگه به نتیجه‌ی خوبی نرسی، هیچکس تلاش‌هات رو نمی‌بینه. جلوش باهاش مخالفت می‌کنم. تو خلوت خودم ولی، می‌دونم که حق با اونه.

ازم انتظار داری که کامل باشم. نیستم. هیچوقت نبودم. برام سخته که باشم. نمی‌خوام باشم. می‌خوام خودم رو با نقص‌ها و کم و کاستی‌هام دوست داشته باشم. تو ولی، من رو با نقص‌ها و کم و کاستی‌هام دوست نداری. می‌خوام که دوستم داشته باشی. ولی به نظر تو، اگه کامل نباشم، لایق دوست داشته شدن هم نیستم. پس خودم هم، دیگه خودم رو دوست ندارم.

خیلی خسته و کوچک و آشفته و پریشان و گرفته و پژمرده و مچاله و درمانده و بی‌جان و شکننده‌ام.

برس دیگه کنکور. برس. خسته‌ام کردی.

عوامل بیرونی از یه طرف. عوامل درونی از یه طرف دیگه. دارم این وسط از بین می‌رم.

سرم. سرم. سرم. سرم درد می‌کنه.

باور نمی‌کنید حتی بعضی وقتا از عمد تا ظهر می‌خوابم فقط واسه اینکه هوای صبح عذابم نده.

از الانم نگران اینم که نکنه واسه کنکور صندلیم نزدیک کولر باشه. می‌میرم بخدا.

من هیچوقت تاحالا تو عمرم نه به چیزی آلرژی داشتم، نه حساسیتی، نه هیچی. نمی‌دونم از امسال بهار چه بلایی یهو از آسمون نازل شد که من رو به این وضع انداخت. نه می‌تونم جلوی پنکه بمونم، نه می‌تونم باد کولر رو تحمل کنم، هوای صبح‌ها هم که کلا بیچاره‌ام می‌کنه. می‌خوام سر بذارم به بیابون بخدا.

من تازه یاد گرفتم سوت زدن رو، بعد همش تو خونه می‌چرخم سوت می‌زنم می‌رم رو اعصاب خانواده.