⨷Covey girl's lullaby⎊

تو قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک چیزی به اسم باغ وحش انسانی رواج داشته. اینطوری بود که این باغ وحش‌ها یا به اصطلاح نمایشگاه‌ها تو شهر‌هایی مثل لندن، پاریس، بروکسل، هامبورگ و شهرای بزرگ آمریکا برگزار می‌شدند و توش میومدن مردم بومی مناطق مختلف جهان(به خصوص آفریقا) رو جوری نمایش می‌دادن که اونهارو وحشی یا بربر نشون بدن. یعنی داشتن می‌گفتن اینا انسان‌های وحشی‌ای هستن که باید مثل حیوونا تو قفس باشن. و بازدید کننده‌هایی بودن که پول می‌دادن تا بیان ازشون دیدن کنن و به عنوان یک گونه‌ای متفاوت از انسان بهشون نگاه می‌کردن

هیچکس نمی‌تونه میزان تنفر من رو نسبت به انسان‌های ریسیست درک کنه

امروز یه چیزی راجع به باغ وحش انسانی خوندم که واقعا وحشتناک بود.

به قول روناک که I love mother earth

Nature is ART

موقع دیدن مستند به این فکر کردم که چقدر پوست حیوانات منحصربه‌فرد و قشنگه و خواستم این رو باهاتون اشتراک بذارم. آخه نگاه کنید چقدر پترن‌های خوشگلی دارن همه‌شون.😭

Who am I without my قل that shares the same opinion in everything with me

Who am I without my غر زدن راجع به زمین و زمان

(که همه‌تون عاشقشید)

پارت ۸۴۷۳۹۵۸۲۹۴۸ از غر زدن‌های آروشا.

و همچنین رمنتسایز کردن جنگ، مخصوصا جنگ‌های جهانی اصلا کار جالبی نیست.

آیا اینجا جای سیفی هست که بگم از وایت‌هایی که تا یه جای دنیا جنگ می‌شه پست می‌ذارن "first world war kinda nervous" متنفرم؟

آخرین تیر بود.

"هفته پیش در چولون، کره‌ای‌ها بچه‌ای را که به طور پنهانی به اردوگاهشان وارد شده و سرگرم دزدیدن غذاها بود دستگیر و بیست و چهار ساعت برای کشتن او وقت صرف کردند. می‌دانی چه‌طور؟ تیر در مقعدش فرو کردند، بله درست فهمیدی، تیر در مقعدش فرو کردند و او فقط هشت سال داشت. خدای من،! چرا انسان‌ها دست به چنین کارهایی می‌زنند. انسان‌هایی با دو دست، دو پا و یک قلب. انسان‌هایی که طبیعی بنظر می‌رسند و روحا مریض نیستند. چه‌طور عملی که اگر در زمان صلح اتفاق میفتاد، فریاد قضات، روانشناسان و کشیش‌ها را بلند می‌کرد، در زمان جنگ برای کسی اهمیتی ندارد. هیچ‌کس، نه قضات و نه روانشناسان و نه کشیش‌ها. و هیچ‌کس هم کلمه‌‌ی دیوانگی یا قتل را بر زبان نمی‌آورد. انسان‌ها به ماه می‌روند، سرطان را معالجه می‌کنند، و به اینکه انسان‌ هستند و درخت یا ماهی نیستند، افتخار می‌کنند. لحظاتی پیش‌ می‌آید که من ترجیح می‌دهم درخت یا ماهی بودم." -زندگی، جنگ و دیگر هیچ، اوریانا فالاچی