مردی نشسته در ایوان؛

کاش می‌شد لااقل بعضی چیز‌ها را انتخاب کرد...

من در داشتن بعضی چیزها که حتی انتخاب خودمم نیست، بدجور بد شانسم.

...

«زندگی هم برای اکثر ما چنین چیزی است. یک بوم خالی. بی معنی. چیزی که نگاه خیره اش انگیزه و روحیه را از تو می‌گیرد.» ونسان ونگوک.

وقتی وارد قلب‌ها شدید، در آن به نیکی زندگی کنید...

به سن مشخصی که می‌رسید تقریباً تمام سؤال‌هایی که ذهنتان را به خود مشغول می‌کند حول یک موضوع می‌گردد: "باید چه‌جوری زندگی کرد؟" فردریک بکمن، بریت ماری اینجا بود

چرا از اینکه تنهایی‌مان را ‏به همدیگر نشان دهیم ‏شرم داریم؟

میهمانی‌ها اغلب شبیه زندگی‌اند؛ مردم تا هنگام خداحافظی متوجه‌ هم‌ نمی‌شوند. وقتی ما مردگان سر برداریم، هنریک ایبسن

Earth.

وقتی به اطرافم می‌نگرم، چیزِ منصفانه‌ای نمی‌بینم‌! چرا؟

اسحاق نگاهی به آسمان انداخت و گفت«من این سوال را بارها از خودم پرسیده‌ام که در چنین روزگاری و سرزمینی مثل کشور ما که همیشه در آن جنگ بوده است، موسیقی به کاری می‌آید؟ رسالت موسیقی این است که در ترس و خون مشارکت کند. من یک‌بار برای یک پیشمرگه فلوت زدم. یکی از آن‌ها گفت:«تو باعث شدی که من زندگی را دوست داشته باشم، نه فقط زندگی خودم را، حتی زندگی دشمنم را.» وقتی از جنگ برگشت گفت«مژده بده اسحاق زرین لب، مژده بده! من کسی را نکُشتم.» شهر موسیقیدان های سپید بختیار علی

شاید چون فکر می‌کردم در انتخاب خودم مطلقن دست بالا را دارم، اما به قول هراکلیتوس همه‌چیز در سیلان است و قطعیتی نداریم، ولی من انسانم و خطای خودم را می‌پذیرم، این‌که قطعیت را قبول کرده بودم‌.

بیشترین آسیب را همواره از بهترین آدم‌های زندگی‌ام دیده‌ام؛ شاید بخاطر دوست داشتن یا اعتماد کورکورانه و بدون حد و بدون اندازه‌گیری بوده است.

سر و کله زدن با آدم‌های بی سواد دیر یا زود پیر تان خواهد کرد؛ البته سواد ربطی به مدرک تحصیلی ندارد.

از خودم بابت همه‌ی وقت‌هایی که واقعیت‌ها رو فهمیدم و انکار کردم؛ معذرت می‌خوام.

گناه من بود که بخاطر کوچک‌ترین حُرمت‌ها، ساکت ماندم.