هَسْتی‌ـشِناسی

هیچ‌چیز آن‌قدر که گمان می‌کنیم خوشبختی نمی‌آورد و هیچ‌چیز آن‌قدر که می‌ترسیم بدبختمان نمی‌کند. ما هم رسیدن‌ها را اغراق می‌کنیم و هم از دست دادن‌ها را. بعد، در مسیر زندگی که به رودخانه می‌ماند، به تکه‌چوبی سخت و مقاوم تبدیل می‌شویم؛ آن‌قدر سخت که با هر سنگی برخورد می‌کنیم و زخمی‌تر می‌شویم. اما برگی لطیف، با تمام آسیب‌پذیری‌اش، خود را به جریان می‌سپارد؛ نه با رودخانه می‌جنگد و نه می‌کوشد آن را کنترل کند. شاید همین است که آرام‌تر از میان سنگ‌ها می‌گذرد و سرانجام به دریا می‌رسد. — هَسْتی‌ـشِناسی

و آنکه امروز خودش را در آیینه می نگرد ،همان انسان دیروز نیست. — هَسْتی‌ـشِناسی

8✅

و آن پیرمرد کهنسال دستش را روی شانه ام گذاشت و گفت: تو کم کم تبدیل به همان آدمی می شوی که سالها منتظرش بودی. — هَسْتی‌ـشِناسی

همه از ویرانیِ خویش می‌گریزند؛ و من... یک‌باره ویرانی را در آغوش کشیدم و خود نیز بخشی از آن شدم... آری، من عاشقِ ویرانیِ خویش شدم؛ چرا که معشوقم، تکه‌تکه، زیرِ همان آوارها جا مانده بود. — هَسْتی‌ـشِناسی

اینجا هَستی‌شِناسی‌ست؛ جایی برای جست‌وجوی خویشتن. من احساسات گمگشته، مبهم و ناگفته را به واژه تبدیل می‌کنم و آنچه سال‌ها در سکوتِ زندگی حضور داشت را به تصویر می‌کشم. ✨🕯

https://t.me/hastishenasiiii

نمی توانم باور کنم منی که از احساساتم نفس میکشیدم چگونه زیستن بدون احساسات را انتخاب کرده و دوام آورده بودم. — هَسْتی‌ـشِناسی

ترجمه کردن چیزهای نامرئی به چیزهای قابل لمس بالاترین لذت زیستن بود. — هَسْتی‌ـشِناسی

اما در نگاه من "زیبا "چیزی است که یک تجربه درونی ایجاد می‌کند. — هَسْتی‌ـشِناسی

آنقدر در اطرافش همه چیز احمقانه و سطحی به نظر می‌آمد که در پی یافتن اصالت و معنا،خودش را به تنهایی پناه داد. — هَسْتی‌ـشِناسی