پښتو شعرونه

جانانه سم د ژمي لمر یې درته د خلکو ډلې ډلې ناستې وینه

ته په تازه ماښام ویده شه.! په تا مین لالی دی شپی سبا کوینه.! 😰😥😔

خلي ایتو پهٔ انتیظار یم ګني جرګې راپسې هره ورېځ ارڅینه #لهجه ا

ورځه ورځه ارمان دي نه کړم دا ستا نه ښه مي، پر اللّه سپارلي دينه

ما په څپیړو ځان وهلی دی، چې زه ناکام وم ته خو ګواه یې!هیڅ ګیله مې درنه ربه نه وه # ژوند

غزل❤ اى د آدم له خټې جوړې، د بابا لورې قلم، قلم ګوتې دې جار شم، د حوا لورې ناز دې له سترګو، فوارې غوندې نڅا شيندي يه د شوخۍ، د موسيقۍ، د تماشا لورې ماته له نازه وايي، څنګه يې؟ زما زويه! خپلې مېرمنې ته له نازه وايم، زما لورې د کوه قاف ښاپيري چېرته لري؟ ستا سترګې د بادامي سترګو خاوندې، د بلا لورې د بشرمل مجنونه مينه بيخي و نه منې که زوى مې نشو در مٸين، وه د ليلا لورې!

که مَين نه يې، عبس دې ژوند روان دی که تندی دې د چا نه وي مچو کړی په دنيا کې دې جنت ليدلی نه دی کلمه ووايه! لمونځ دې ندی شوی چې دې لا هم محبت ليدلی نه دی که مَين نه يې، عبس دې ژوند روان دی دغه څه چې کوې، پايله يې منفي ده چې دې چاته سر په ولي نه دی ايښی ته او خدای ووايه! دا نو زنده ګي ده؟ لېونی يې ځه د ځان علاج دې وکړه چې د چا لاس دې محسوس په سينه ندی چې د غوږ والۍ دې نه دي ور ښکل کړي چې زړګی دې همېشه پرې خپه ندی د ژوند حق نلرې ځان چېرې زندۍ کړه منتظر چې دې راتللو ته څوک نشته ( په ځان پام کوه) چا ندي درته وېلي نه خالق پېژنې، نه هم درکې زړه شته رب نه وغواړه چې څه چاره دې وکړي که شبو دې درپسې نه دي ژړلي ماښامی يې په ويښتو نه يې پټ کړی که (خوږو) دې درپسې نه دي ژړلي که تندی دې د چا نه وي مچو کړی په دنيا کې دې جنت ليدلی نه دی کلمه ووايه! لمونځ دې ندی شوی چې دې لا هم محبت ليدلی نه دی #ډاډ

د انتظار له زوره مه شې خبر چي راشي زنګ لالیه ودرېږمه

پـه زورور خدای مې يقين دى جانان پښتون دى ما به نه خفه کوينـه #ټپه

د دروازې ملنګ ته وایه صبر دې وکړي په لمانځه ولاړه یمه #

د خدای خدايي خو ړنگه نه ده چې ستا امېل به په زرگر بيه کومه 🌿🌼🫶

د ماښام په خاموشې کې دي زړه تنګ شه لکه زه په زندګې کې دي زړه تنګ شه دټنبل شاګرد لاسونوته ګوزار شي بند کتاب شي الماري کې دي زړه تنګ شه

زړۀ دې ومه ايسته دې، بل سړي له ورکړمه سر دې ومه زار دې کړم، اوس خو به خوشاله يې ژونده پۀ ساه ګانو مې، تۀ هم ستړی شوی وې ښۀ ده چې پۀ دار دې کړم، اوس خو به خوشاله يې *پروفيسر سعود*

واوره په غرونو، سوې پَوې مې ځواني ماښام کوټه له تا خالي، غمجنه موسيقي ماښام زما خوښېږي د سين غاړه کې شپېلۍ وهل بله ترخه قهوه، د تش سګرټ لوګي ماښام له تانه مخکې مې په ټوکو وې ما خوري ماښام له تانه پس مې په رښتيا بربادوي ماښام دا يخې شپې، دغه تنکۍ ځواني او دا تنهايي باور مو وشه! چې هډوکي رانه خوري ماښام ډاډی شبو پسې په شين سهار کې ووځي په خړو سترګو باندې هر وختې راځي ماښام

د سمندر خوي مې د پلار په شان دی چې لږ غصه شي نو سم شور جوړ کړي زۀ ترېنه وویرېږم ، وروستو شمه خو چې خاموشه شي نو بیا راشم واپس لمنه ورله ونیسمه په دې امېد چې یوه ورځ به چرته ورته بې واره شان ورغاړې وځم کېدی شي غېږه کې مې کلک ونیسي شاهد قماش

لالی مې بلې جیلکۍ وکه د خدای له دره بېنوا راستنه شومه #لنډۍ

د زړه خوړونکو بلاګانو کيسه پټه ښه ده زما د شپو د ژړاګانو کيسه پټه ښه ده #يرغل

‏روغ زړکی وو خنداګانې وې لاليه ‏د حالاتو جبر بل رقم خاموش کړو🫡

هره قیصه به د ناصح نه منې د زړه اواز هم اورېدل پکار دي

هره نا دوده به دې یوسم په یارانه کې دې شریک کله منمه.