Nobody

وقتی با غذا خوشحال نمیشم میفهمم ناراحتیم واقعیه.

اون روزی که بقیه شدی میفهمی رفتارم با بقیه چه شکلیه.

به عنوان کسی که 1/1/1، 2/2/2، 3/3/3، 4/4/4 کار خاصی نکرده زیاد به 5/5/5 اهمیت نمیدم.

جدى جدى قضيه تربيت خانوادگی و اينكه آدما سرچه سفره هايى بزرگ شدن خيلى مهمه.

به نظرم بهترین و قشنگ‌ترین حسی که می‌شه به یه نفر منتقل کرد، حس کافی بودنه.

گاهی اوقات آدما تو رو بد جلوه میدن تا بابت رفتاری که باهات داشتن احساس گناه نکنن.

امروز که زنده ای زندگی کن! فردا خواهی مرد، وقتی که سراسر زندگی ات در برابر ابدیت لحظه ای بیش نیست، چه جای آن است که خود را عذاب دهی؟

یکی از دروغ‌هایی که راجع به خارج می‌گن هم اینه که اینا تا ۱۸ سالشون می‌شه مادرپدر از خونه «پرتشون می‌کنن بیرون». اصلا اینطوری نیست، من هرکس رو دیدم تا هروقت خواسته زندگی می‌کنه اونجا. خیلی‌هاشون با اینکه سر کار می‌رن و می‌تونن مستقل شن، با خانواده می‌مونن که به جای اجاره دادن، پس‌انداز کنن برای خرید خونه.تا حالا بین اطرافیان ندیدم کسی به بچه‌ش گفته باشه از خونه برو یا بهمون اجاره اتاقت رو بده! خیلی‌هاشون خرج تحصیلشون هم با خانواده است. نمی‌دونم چرا انقدر شستشوی مغزی می‌دادن مارو. می‌گفتن خانواده در غرب معنا نداره، والدین فرزندشونو از خونه میندازن بیرون!

یه مدل دوستت دارم هست که گفته نمیشه فقط فهمیده میشه‌ از روی کارایی که طرف حاضره برات انجام بده، بهش میگن دوستت دارم واقعی، من اونجوری دوست دارم

چی بگم والا، لابد زندگی همینه دیگه.

اگه برگردم عقب، خیلی از پیام‌های بلندم تبدیل میشن به یه «باشه». آدم‌ها بیشتر از چیزی که فکر می‌کردم، ارزش توضیح دادن نداشتن.

رستگاری در "Mute" موندن و "Private" بودنه.

شاید دردناک‌ترین بخش ناعادلانه بودن زندگی اینه که مجبوری بهای اشتباه‌هایی رو بدی که هیچ نقشی در ایجادشون نداشتی؛ اشتباه‌های خانواده، جامعه یا حتی نسل‌های قبل از خودت.

‏من پندارم نیکه کردارمم نیکه فقط یکم گفتارم مشکل داره

این "هرکی داشته از قبل داشته" دیگه راجع به هرچیزی صدق می‌کنه. زید، پول، خونه، سلامت روان حتی ساعت خواب درست.

بعضی جاده‌ها رو فقط وقتی پیداشون می‌کنی که راه بیفتی. پیش از اون، یه مهِ سفیدن روی زمینِ دلت… ولی تو که بری، مه کنار میره، و زمینِ خالی، تبدیل می‌شه به مسیر از جلو رفتن نترس.

زنده باد عکس‌هایی که آپلود نکردیم، خاطراتی که تعریف نکردیم و لحظه‌هایی که هیچ‌کس نمی‌دونه اتفاق افتادن.

کسی رو پیدا کن که وقتی داری راجب چیزهایی که اذیتت کرده حرف میزنی، فکر نکنه داری غر میزنی؛ این خیلی مهمه،خیلی.

نیار دارم غیب شم؛ بی خبر برم یک ویلا توی یک ساحل دور افتاده و بارونی و خنک ، تا جایی که جا داره بخوابم، بیدار شم در بالکنو باز کنم، یه پتو بپیچم دورم، چای هلمو بخورم، و همونجوری که دارم به صدای موج های دریا و و بارون نم و پرنده ها گوش می‌‌دم، بدون هیچ دغدغه فکری ای کتابمو بخونم، سیگارمو بکشم و ذهنم خالی و خیالم راحت باشه. نیاز دارم از جایی که توش هستم فرار کنم و برم جایی که بهش تعلق دارم فقط استراحت کنم.

قد؟ بازو؟ مدل ماشین؟ نه عزیزم. ادب، جسارت، تعهد، امنیت، عشق.💕