Doug Rattmann

توطئه خودارضایی کنه. سیتنیسم، نسخه ضعیف‌تر از آزادی‌خواهانه. چون ادبیات آزادی‌خواهی داره که منطبق با انسان است، به راحتی پیرو میگیره. منتها پیروی که هنوز تحت تاثیر دینه و نمیتونه ازش خارج بشه و باید در همون تعاریف سنتی، جای خودش رو پیدا کنه. جای آزاد بودن رو. و اون رو در ویلن داستان یعنی شیطان میبیند. به هر حال انسان نمیتونه بی‌معنایی رو تاب بیاره، وقتی یکی رو میزاری کنار باید چیز دیگری داشته باشی که جایگزینش کنی. در جامعه‌ای که دائم اسامی اینا اومده، قطعا کاندید سریع‌تریه تا مکاتب فلسفی دیگر.

بلیس بود که به نوح دستور کشتی ساختن داد و یهوه طوفان درست کرد). دو سوتی دیگر، این تفکر دوگانه‌باوری منسوخ شده از مکاتب ایرانیست و همچنین به رسمیت شناختن عهدعتیقه. یه کرم خیلی واضح دیده میشه. من اگه باور به چنین چیزی داشتم، از ادبیات دشمنم (یهوه/ابلیس) استفاده نمیکردم بلکه اصرار میداشتم حقیقت همان آنکی و انلیل است. مثل فمنیست‌هایس که از ادبیات مردسالارانه استفاده نمیکنند. این منطقی است. اما نویسنده دائم از ادبیاتی استفاده میکنه که خودش باور داره دروغین هستند. یعنی مشخصه در مکتب خودش جدی نیست، و انگار خوشش میاد که از لفظ شیاطین استفاده کنه، که نشون میده کل ماجرا براش بازیه مخالفته تا آدرنالینش رو ببره بالا. بازی «من باهوش‌تر از شمام و میدونم کارم اشتباهه ولی ببینید چه خفن میتونم دلیل بیارم» که نشون میده یارو هنوز از مذهب خارج نشده، هنوز در چارچوب مذهبه که مخالفتش رو اینگونه نشون میده. اگر از چارچوب مذهب خارج میشد، لزومی نداشت از ادبیات دینی استفاده کند. شیطان پرستی انتهای مدار نعل اسبی‌ست. افراد مذهبی که مخالفت کردن را بلد نیستند. و دلشان کمی نافرمانی میخواهد. برای همین رو میاره به کلیشه‌ پوشیدن لباس مشکی و غیره. مثلا اینکه به سلیمان بگی «نبی». اینا همه رد فلگه که خودت مکتب خودت رو جدی نگرفتی و شارلاتانی و حرفات هم ارزشی ندارد. فصلای بعدی هم که نگم برات. یارو رفته هرچه کتاب زرد بوده رو جمع کرده تو یه کتاب. از چاکرا بگیر تا سفر در زمان به سبک سریال دارک تا کنترل عناصر به سبک آواتار. رسما فیلم سوپره. جلوترم از خواص مخدر میگه. یه متن‌هایی هم وجود داره انگار بچه شیعه ۱۶ ساله نوشتتش. از یه جا به بعد خوندنش واقعا سردرد میاره تازه تو موخره هم میگه تاجای ممکن از خرافات دوری کردم! مشتی اینی که راجع به دعوای خدایان نوشتی شبیه به فیلم انتقام جویان ماروله. خب، بریم سروقت موضوع اصلی. از کجا آمدند و چرا ما این‌هارو جدی نمیگیریم؟ تو آیه ۴۱ فصل اول شریعت کراولی میگه ای مرد، همسرت را رد مکن اگر او می‌خواهد، و ای عاشق، اگر تو می‌خواهی، روانه شو. اشاره مستقیم به تحریم یهوده که حتی ارتباط بدنی زن و شوهر رو محدود و در مواردی ممنوع میدونند. و ادیان دیگه مخصوصا اسلام که محدود کننده ارتباطات عشاق در خارج از چارچوب ازدواج هستند. جایی میگه به چشمان عیسی و محمد نوک میزنم استعاره از مبارزه با شریعت کشیش و آخوند که نماینده این دو هستند. در کتاب شیطان پرستی معنوی میگه هدف اصلی نباید این باشه که تو زندگیت رو وقف موجودی بالاتر کنی، زندگی تو ارزشمنده که به تو داده شده و باید وقتت رو صرف رشد و توسعه شخصی خودت کنی. این هسته اصلی شروع کتابه. در گذشته هم افرادی بودند که متوجه شدند ادیان و آخوند‌ها زیان‌بار و شرور و غیرمنطقی هستند، اما چون تمام جهانشون تحت تاثیر تعالیم مذهبی بوده، نمیتونستند خودشون رو خارج از این جهان تصور کنند. پس در همین جهانی که کامل براشون جا افتاده، با معیارهای مذهبی، شروع به مخالفت کردند. برای همین در گذشته کسی که کمی عقل داشت تا بفهمه مذهب خودساخته آخوندحکومتی داره زندگیشو از بین میبره، یهو آزادی‌خواه یا آتئیست نمیشد؛ بلکه در صورتی که کامل در مفاهیم دینی غرق شده باشه، خودش رو «شیطان‌پرست» میدید. کسانی که خودشون رو سیتنیست‌می‌نامند همون آزادی‌خواه‌ها با پیشفرض‌های مذهبی هستند. این در متونشون مشخصه. «چنان کن آنچه خواهی، شریعت بُود». آزادی عمل و اختیار، مهم بودن مسائل دنیوی، بیهودگی ریاضت، قدر زندگی را دانستن، به رسمیت شناختن استفاده از نعمات انسانی از لذت طعام تا شور و عطش جنسی. خیلی از این بزرگواران هم شهوت «مخالفت» دارند. و کلا تو این ساید بودن بهشون حس خفن بودن و متفاوت بودن میدهد. خیلی از این دوستان کلا تو یه لیگ دیگن و فکر میکنند جدی جدی فضایی‌ها اهرام مصر رو ساختند و اینام اونارو میپرستند تا لطفشون رو جبران کنند. این رقابت به نفع طرفینه. وگرنه خود پرستش شیطان و شرارت توهم مذهبی جماعت بود. این توهم باعث شد بچه‌هاش که مخالفش شدند بدونن اسم خودشون رو چی بزارن، حالا که وجود دارند، مشروعیت میدن به سختگیری و سرکوب و رادیکال‌تر شدن مذهب به بهانه جنگ با شیطان‌پرستان و ساخت یک دشمن مشروع برای هر عملی. هرچقدرم اینا بیشتر گه‌کاری کنند، به جمعیت مخالفین اضافه‌تر میشه و هردو جمع هم رو بیشتر و مصمم‌تر میکنند چون مثل ماهی به آب، به همدیگر نیازمندند. این قضیه شروع کننده بقیه ماجرا بود. استفاده از متون غیررسمی و خرافه و شبه‌علم مثل نمادگرایی‌های فیثاغورث برای هویت ‌بخشی. من خودم اگه کراولی بودم ۴۰ روز تنها یه جا میموندم قطعا توهم میزدم یکی اومده بهم یه چی دیکته کنه. البته در خوشبینانه‌ترین حالت که خودش چیزی سرهم نکرده باشه دست خالی برنگرده. به هر حال خوراک داده شد به یکی مثل رائفی‌پور، و جمهوری‌خواهان، و مسیحی رادیکال، تا یه مدت با توهم

سوالی که پیش میاد همیشه چه برای مردمان عادی چه انسان‌های مذهبی اینه که چی میشه یک نفر میره تو این عرفان‌ها و حلقه‌ها و مسخره‌بازی؟ یا کسانی که به خودشون شیطان پرست یا سیتنیست میگویند. درهرحال میگیم یارو اگه شیطانو قبول داره پس خداروهم قبول داره و این داستانا. پیشفرض اینه که یه موجود دوشاخ قرمزی وجود دارد و اینا با آگاهی کامل رفتند اونجا و دارن مراسم احضار انجام میدهند. امروز میخواهیم این بزرگواران را بررسی کنیم. لطفا چند دقیقه تا انتهای این متن، تمام پیشفرض‌های خود رو بزارید کنار و به رائفی‌پور هم بگید خفه‌ بشه، و از این مسیر لذت ببرید. اول میایم چندتا از کتاباشون رو بررسی کنیم: ۱. کتاب شریعت - آلیستر کراولی: در ابتدا نویسنده بر متون بعدی چیزهایی مینویسه که باعث سوگیری خواننده بشه. مثلا در حالت عادی متن رو بخونی خندت میگیره ولی وقتی اول کلی نوشته میخونی درباره رمز و راز و ابهام و رمزگشایی و فلان، این متون مجهول و مبهم رعشه به بدنت می‌اندازد. کل کاربرد مقدمه، برای ایجاد همین سوگیری موقع خواندن است. البته ظاهر کتاب هم تشدید کننده این ماجرا و جدی گرفتنشه، که ما PDF خواندیم و این پدرسوخته را دور زدیم. «چنان کن آنچه خواهی، شریعت بُوَد». درباره این جمله کمی جلوتر بیشتر توضیح میدم. متون پر است از ابهام بی‌معنی که هرطور شما میلت بکشه قابل تفسیره. معادل «الف‌لام‌میم، این رمزی میان خدا و پیامبرش است» در قرآن. خلاصه چیزی که مشترکه بین تمامی متون مقدس و پیشگویی‌های مهم، گُنگی و در هاله‌ای از ابهام بودنشه. هم تاثیرش بیشتره هم نقدش سخت‌تر و هم می‌توان دلایل بیشتری برایش یافت یا وقایع روز را طبق آن تطبیق داد. «من دختر آبی چشم غروب خورشیدم؛ من درخشندگی عریان آسمان شب شهوانی هستم. فصل اول، آیه ۶۴» کتاب از تمام تکنیک‌هایی که بلده استفاده میکنه تا تاثیرشو بزاره چون دستش خالیه. از توصیف رمان‌گونه ادبیاتی بگیر تا آیه‌هایی که وزن و قافیه دارند تا فرم شعر و روان بودن بگیرند. ابهام در متن، رموز بیهوده و اصرار مکرر روی مهم بودن رموز، سوگیری ایجاد کردن با مقدمه و ظاهر کتاب و غیره. ستاره ای پنج‌پر با دایره‌ای در میان. اگه یادتون باشه، این قضیه نحسی ستاره و پنج اصلا مربوط به ماسون و ایلومیناتی و این مسخره‌بازی‌ها نیست. برمیگرده به زمان فیثاغورث که اولین بار او برای اعداد و اشکال ریاضی مفهوم تعیین میکنه و خیلی از خرافات امروزه مثل نحسی عدد ۱۳ و ۱۱ به اون دوره برمیگرده. خدابیامرز یه چیزی باب کرد هنوز که هنوزه تاثیراتش باقی مونده. تاریخ، جالب و زیباست. همینکه کتاب از این سمبل‌ها استفاده میکنه بیش از بیش نشانگر شارلاتان‌بازی و غیرواقعی بودنشه. درکل، موضع کتاب خدمت برای شر نیست. کتاب خدای ابراهیمی و دینی رو رد میکنه و یک چارچوب دیگه برای دنیا ارائه میده که در این چارچوب موجوداتی کیهانی وجود دارند که در مصر باستان هم روی کتیبه‌ها نقش بستند و آیواس سخنگویی از سمت آنان است. معجزه‌ش برای اثبات حرفش، کلامشه! که اینم از محمد اسکی رفتند. پس درواقع کسی که کمی دنیای ابراهیمی براش بی‌معنی بشه و دنبال راهکاری منطقی‌تر باشه این شریعت رو به راحتی میپذیره. اما چرا این؟ در ادامه صوبت میکنیم. ۲. شیطان پرستی معنوی - آنوفیس همون اول اعلام برائت میکنه میگه داداش هرکی تیپ گوثیک زد از ما نیست و این کلیشه ساخته ادیانه. حتی میگه کراولی و لاوی هم دلقکند. درباره دروغین بودن ادیان صحبت میکنه و اینکه شیطان‌پرستی درواقع همان پاگانیسم قدیمه. حقیقت این است چیزی که ما تحت عنوان بت‌پرست میشناسیم اینگونه نبوده که مردمی، سنگ رو خدای خودشون بدونند بلکه اون مجسمه رو نمادی از خدای حقیقی میدانستند و حکم ادای احترام رو داشته نه اینکه خودش خدا باشه. آخوند معمولا به این قضیه اشاره نمیکنه. این کتاب این مسئله رو پیش میکشه و کسی اگر روح محققی داشته باشد همینجا خام صداقت و کلام کتاب میگردد. در ادامه کمی اراجیف میگوید که حتی ارزش نقد نداره. کلی‌گویی، ادعای بدون ادله یا پیوست، مبهم‌گویی و در لفافه صحبت کردن. اول میاد میگه «وحدت وجود» دلیل مخالفت ما با یکتاپرستیست ولی چیزی که مطرح میکنه برای جایگزین، نوعی وحدت وجوده. اینکه خود خدا بشی یا جزوی از خدا بشی جفتش یکیست و نویسنده از کلمات تخصصی استفاده میکنه تا بی‌سوادیش رو بپوشونه. نویسنده یه جاهایی بحث‌های فلسفی رو باز میکنه که باعث خنده‌ست. از حوصله جمع خارجه بخوام به همشون اجاره کنم. کمترینش اینه که براش یک خالق ورای تصور غیرقابل قبوله، اما وجود یهوه رو قبول دارد که یک سادیسمی و واقعی است. به نوعی انگار پیروان مکتب کارما و انرژی در مقابل یک موجود آسمانی دیوانه خود را میبینند. در ادامه، خود کتاب شروع میکنه به توضیح چگونگی شروع بشر با آنکی و انلیل که ادعا میکند این دو بعدا به یهوه و ابلیس شهرت یافتند (مثلا این ا

پروژه «پارادوکسیکال»

رشت، بهار ۱۴۰۵

#Books21

#Books20

#Books19

#Books18