⸂ موهویجی و رزکوچولو ⸃

-بیا فرار کنیم باهاشون نجنگ هاول! +متاسفم به اندازه کافی فرار کردم سوفی، اما حالا عزیزی دارم که می‌خوام ازش محافظت کنم و اون عزیز تو هستی.

کاش میشد تو دنیایی زندگی کنم که فقط آدمایی که دوسشون دارم و دوسم دارن زندگی میکنن. ___ستاره کوچولو

هربار بر تو می‌نگرم زیباییِ بی‌نهایت خالقم را درونت می‌بینم؛ گویا محبوبش بوده‌ای و سهم تو شده است تمامِ بوسه‌هایِ بی‌ریا و عاشقانه‌اش که بر جسم پرستیدنی‌ات به یادگار گذاشته است! ___ستاره کوچولو

یوهاتسو 蒸発؛ در ژاپن به افرادی که از زندگیشون خسته شدن و میخوان بدون هیچ ردی ناپدید بشن میگن “یوهاتسو“ يوهاتسو در واقع به معنی تبخیر شدنه.

دستانم تنها تو را به خاطر می‌آورند.. ___ستاره کوچولو

روزی دریافتم تو نیز همچو من؛ روحت در دستانت به رقصی ناتمام درآمده است. ___ستاره کوچولو

-هیونجینا وقتی احساس میکنی هیچکس طرفت نیست، چجوری به این حس غلبه میکنی؟ +خب معمولا وقتی همچین حسی میاد سراغم، فکر میکنم بخاطر اینه که خوب از خودم مراقبت نمیکنم. چون نمیتونم خودم رو دوست داشته باشم، انتظار عشق از دیگران دارم و تهش فکر میکنم هیچکس کنارم نیست.. ___ستاره کوچولو

پس از گذران روزها باز هم بر این باورم، تنها این تو بودی کز جهان آدمیزاد بی هیچ منتی مرا در آغوش گرفت! ___ستاره کوچولو

همیشه همه بهم میگفتن زیباترین موها رو کسایی صاحبشن که حالت فر داشته باشه، اما پس چرا تو همه فیلم و سریالا وقتی دختری زشته موهاش فره و لحظه‌ای که خوشگل میشه موهاش لخت و صاف؟ تا الان همیشه دیدم که مو فریا رو اینجوری به زشت بودن نسبت دادن بعد توقع دارن اکثرشون دنبال صاف کردن همچین زیبایی طبیعی‌ای که خدا در اختیارشون گذاشته نباشن! شما (هالیوود و صنعت سرگرمی و سینمایی جهانی) خودتون باور غلط رو به مغز همه خوروندین و اونهام تغذیه‌اش کردن! جوری‌که به راحتی تاثیرش رو می‌تونی روی مو فرفریا ببینی، کافیه ازش بپرسی چه جور مویی دوست داری بدون مکثی میگه موی صاف! چرا چون این باور اشتباه درونش ریشه کرده که اگه موی فر داری زشتی، اگه موی فر داری بهم ریخته و ژولیده‌ای، اگه موی فر داری زیبا نیستی و اگه موی فر داری کسی دوست نخواهد داشت! کاش کمی فقط بیشتر به این آسیب‌های نهان در جلد زیبا و جذاب سریال و فیلم‌ها دقت می‌کردیم که اینجوری معیارهای زیبایی هر فرد از دست نره.. هرکسی به هرشکلی که باشه زیباست و این رو هیچ‌کس جز خالق تعیین نمی‌کنه! دوست داشتم روزی فیلم یا سریالی می‌ساختم که شخصیت اصلیش زیباست، همه عاشقشن، کلی دوست داره، مهربونه، قلب پاک و صافی داره، کسی به تمسخر نمی‌گیرتش و مایه افتخاره و اون دختر/پسر صاحب موهای فره! ___مو فرفری

بچه که بودیم با بقیه بچه‌ها می‌شستیم رو تراس بزرگ خونه پدربزرگ، اون موقع‌هام تلخی‌های خودش و داشت ولی دردناک‌ترین بخش وقت‌هایی بود که حرف می‌رسید به وقتی بزرگ شدیم و تنها در سکوت گوش می‌دادم به صحبت‌هاشون! اون‌جا بود که همه در اوج کودکی غم سنگینی رو روی قلب‌هامون حس می‌کردیم، بچه‌تر بودیم کینه و نفرت در قلب‌هامون جایی نداشت یعنی برای من نداشت، هنوزم جایی نداره! اون موقع‌ها دلتنگ گذشته‌ای می‌شدیم که داشتیم درش زندگی می‌کردیم و نگران آینده‌ای که الان زندگی می‌کنیم و بالاخره رسید.. اون روزها به هم می‌گفتیم کاش بزرگ نشیم اینجوری مامانی و بابایی پیر میشن و فوت می‌کنن و نمی‌تونستیم روزی و تصور کنیم که نباشن! کلی ناراحت می‌شدیم و گاهی تو خلوتم برای غم بزرگی که هنوز نرسیده بود اشک می‌ریختم مثل همیشه تنها.. ولی بزرگ شدیم؛ خیلی زودتر از اونی‌که فکرش رو بکنیم، حتی نفهمیدم آخرین بازیمون کی و آخرین باری که قلب‌هامون سیاهی نداشت مال چه زمانی بود! بزرگ شدیم و تلخ.. دور شدیم و فراموش.. رفتیم و از دست دادیم.. زمان خیلی زودتر از چیزی که فکرش و بکنیم عجله داشت تا بهمون نشون بده آینده رو و من هیچ‌وقت دوست نداشتم این مسیر بی‌برگشت قطار سریع‌السیر دنیا رو ولی مجبوریم به تحمل و صبوری! حتی اگه بازهم اشک بریزیم چون حالا دیگه بزرگ شدیم و قرار نیست دیگه مثل بچگی‌هامون باشیم.. هرچند افسوس دنیای کودکانه با تمام سیاهی‌هاش از بزرگسالیمون زیباتر بود و شاید این یک دلتنگی ریشه دار در گذشته باشه که قرار بر پایان نداره. ___تنهایی کودکی