⸂رزکوچولو ⸃

ممنون از همه‌ی دوستانی که در این چالش شرکت کردن. امیدوارم چند جمله‌ای که بهشون هدیه کردم مورد قبولشون واقع شده باشه.✉️

شاید ترس از بی‌اثر بودن؛ را پنهان می‌کنی، روزی اویی که زمانی تمامِ دنیایت بوده است، آن‌قدر غریبه شود که حتی خاطره‌ی حضورت هم برایش بی معنی شده باشد. بیشتر از رفتنش، آن احساس گلویت را به چنگ می‌گیرد که نکند تمامِ‌ آن چیزی که در میانتان در جریان بود، تنها برای تو واقعی و ماندگار بوده باشد.

شاید ترس از مخروبه‌ی تصاویری از عزیزانت؛ را پنهان می‌کنی، وقتی چیزی یا کسی برایت عزیز می‌شود، دوست نداری در واقعیتِ خارج از دنیایِ ذهنت، زیبایی‌هایش دست خوش تغییر شود. ترجیحت بر آن است که آن‌ها را همان‌طور که در خاطرت ساخته‌ای نگاه داری؛ حتی اگر به این مفهوم باشد که هرگز واقعاً به آن‌ها نزدیک نشوی.

شاید ترس از مهربانی و محبتی که یک‌طرفه ابراز شود؛ را پنهان می‌کنی، انگار در سرشت و ذات پاکَت نهفته است؛ برای آن‌هایی که دوستشان داری فراتر از چیزی که نشانش می‌دهی خود را به تکاپو می‌اندازی. اما همیشه جایی در گوشه‌ترین کنجِ قلبت به دنبالِ اطمینانی هستی تا آگاه شوی این علاقه ارزش نهاده خواهد شد و به راهِ سو روانه نمی‌شود. شاید هم در حالِ یاد گرفتنی تا؛ میان دلی بزرگ داشتن و خود را بی‌حساب خرج کردن، فرق بگذاری.

شاید احساسِ جای خود را پیدا نکردن؛ را پنهان می‌کنی، برای آدم‌ها و احساساتشان عمیقاً اهمیت قائل هستی، گوشه‌ای‌ از ذهنت هنوز هم می‌پرسد: پس سهمِ من از این جهان هستی کجاست! شاید هم، همین‌ است دلیلِ حساسیت و دقتت بر روی اصالت، سلیقه و واقعی بودنِ آدم‌ها. بیشتر از هرچیز می‌خواهی در جایی باشی تا لازم نباشد برای خودِ واقعی‌ات توضیح بدهی و در بند تعلقاتش جای بگیری.

شاید این که از آدم‌ها فاصله می‌گیری اما هنوز از خود نمی‌توانی؛ را پنهان می‌کنی، خلوت را برگزیدی تا خود را بیابی، اما خاطره‌یِ یک نفر آن‌قدر با نگاهت به دنیا گره خورده ‌است که حتی آسمان هم بی او رنگِ خودش را ندارد. شاید سخت‌ترین بخشِ تنهایی‌ات همین باشد، از همگان دور می‌شوی، اما از یک نفر نه.

شاید ساده‌ دلیَت؛ را پنهان می‌کنی، همان بخش از تو که همچنان باور داری اگر کسی واقعاً دوستت داشته باشد، نیازی به آن نیست برای گرفتنِ توجهش چیزی از او بخواهی. لحظه‌ای که بی‌خبر می‌مانی و زخم کهنه‌ات با او دوباره سر باز می‌کند، بیشتر از دردِ آسیبی که دیده‌ای، از آن ناامید می‌شوی، چرا که باز هم آدمی نتوانست چیزی را که بر تو بدیهی‌ست، را درک کند و بفهمد.

شاید خستگی از معلق ماندن؛ را پنهان می‌کنی، اینکه دائماً میان شاید و حتماً مانده باشی و ندانی این احساسی که بی‌ اندازه برایش واژه، خاطره و خیال ساخته‌ای، واقعاً به کجا ختم خواهد شد. بیشتر از خودِ رسیدن، دلت جوابی قاطعانه می‌خواهد تا در نهایت بتوانی با خیالی راحت به قلبِ غریب مانده‌ات، تکیه کنی.

شاید ترس از گم‌کردنِ خود میانِ نگاه و انتخابِ آدم‌های دیگر؛ را پنهان می‌کنی، نیاز به دیده ‌شدن نیست؛ ترس از این است که اگر کسی تو را نبیند، انتخابت نکند و دوستت نداشته باشد، خودت هم آرام آرام از خود فراموش می‌کنی و در میانِ همه‌ی این‌ها گم خواهی شد. انگار گاهی آدم‌ها را نمی‌خواهی برای ماندنشان، بلکه برای اثبات حضورت به خودت نیازشان داری.

شاید ترس از روزی که آن‌قدر شکسته باشی که نتوانی دوست‌داشتنی به نظر آیی؛ را پنهان می‌کنی، این‌که باز هم کسی دلیلی برای ماندن در کنارت پیدا نکند؛ انگار بیش از آن که شخصی عاشقِ قشنگی‌هایت باشد، دلت می‌خواهد یکی تمامِ فصل‌هایت را ببیند و باز هم تنها انتخابش تو باشی.

شاید ترس از نرسیدنت به چیزی که تمامِ صبرت را خرجش کرده‌ای؛ را پنهان می‌کنی، با این حال هنوز هم در اعماقِ وجودت امیدی نفس می‌کشد که شاید این نرسیدنت، بخشی از راهت باشد تا بعدها رازِ مخفی شده‌ی پشتش را خواهی فهمید. و گویا سخت‌ترین برایت دل کندن از خواسته‌ای‌ست که برایش ساعت‌ها دعا کرده‌ای.

شاید احساسِ کافی نبودنت و نارضایتی از زندگی‌‌ای که تنها در ذهنت اتفاق می‌افتد؛ را پنهان می‌کنی، آن‌قدر همه‌چیز را در درونِ خود زندگی کرده‌ای که حتی زمانی که ظاهراً در حالِ ادامه دادن هستی، گوشه‌ای از تو هنوز هم انتظار دیگری را می‌کشد تا بیاید و برایت زمزمه کند، ضرورتی ندارد عادتت شود به تنهایی گذراندن هر چیزی که شاخه‌هایت را خم کرده‌است.

شاید ترس از محو شدن؛ را پنهان می‌کنی، از اینکه یک شخص، یک حس، یا حتی بخشی از خودت آن‌قدر آرام از زندگی‌ات پاک شود که روزی دیگر هیچ نشانی‌ای از آن باقی نمانده باشد. آخر سر پناه می‌بری بر جزئیاتِ چیزهایی که ثابت می‌کنند، این‌ها واقعاً اتفاق افتاده بودند.

شاید ترس از نرسیدن به خودِ حقیقیت؛ را پنهان می‌کنی، لحظه‌ای دریابی که می‌توانستی فراتر از این‌ها باشی، اما چیزی مرتباً مقابلت قد عَلَم کند و در همان زمان افرادی که دوره‌ای پاره‌ای از زندگیَت بودند، به آرامی از تو دور شوند و تنها بازمانده‌شان، خاطراتشان باشد.

شاید نیازت به فهمیده ‌شدن؛ را پنهان می‌کنی، حرف‌هایت را می‌توانی به افسار بگیری، اما دلت؛ دلت می‌خواهد حداقل در این جهان نفری باشد آن‌قدر دقیق به تو توجه کند که حتی کلماتی را که به زبان نمی‌آوری هم از نگاهت بفهمد و از کنارِ تو و سنگینیِ شانه‌هایت به سادگی عبور نکند.

شاید احساسی را که پشتِ مهم نیست‌هایت مخفی کردی؛ را پنهان می‌کنی، انگار خیلی از چیزها بیش از آن که نشان دهی بر روی روح و قلبت اثر می‌گذارند و ردی نامیرا بر جای می‌گذارند. عادت کرده‌ای به سکوت و وانمود کردن به این که اهمیتی ندارد.

شاید درماندگی از زندگی‌ای که مدام از تو فراتر از توانت می‌خواهد؛ را پنهان می‌کنی، رویایِ فرار از دنیایِ شلوغت به جایی دور از تمامِ دغدغه‌هایت برای دمی رها نفس کشیدن. به دنبالِ همان گوشه‌یِ امن و آشنایی که وقتی جهانت به هیاهو می‌افتد، خودت را به پناهگاهت رسانی و آرام شوی.