-مرگ در میان[اَبر]ها-

وقتی کافکا بیمار بود و به برلین نقل مکان کرد، روزی در پارک دختربچه‌ای را دید که عروسکش را گم کرده بود و با گریه دنبالَش می‌گشت. کافکا با او تمام پارک را گشت، اما عروسک پیدا نشد. فردایش، با لبخند به دخترک گفت: «از عروسکت نامه‌ای رسیده... نوشته نگرانم نباش، من به سفر رفتم!»

از آن روز، هر روز نامه‌ای تازه از «عروسک» می‌آمد؛ پر از ماجراهای خیالی و زیبا از شهرها و آدم‌هایی که در سفر دیده بود. دخترک دیگر گریه نمی‌کرد. او منتظر نامه‌های تازه بود. تا اینکه یک روز، کافکا با یک عروسک دیگر برگشت. دخترک گفت: «اما این، عروسک من نیست!» کافکا لبخند زد و نامه‌ی آخر را داد. در نامه نوشته بود: «سفر، من را تغییر داده است.» دخترک عروسک را بوسید و با شادی به خانه رفت. سال‌ها بعد، وقتی بزرگ شده بود، در دل همان عروسک یادداشتی پنهان یافت با دست خط کافکا: «هر چیزی را که بدان عشق می‌ورزی، شاید روزی از دست بدهی... اما عشق، به شکلی دیگر، به سوی تو بازخواهد گشت.»

زن بودن:

قاب مورد علاقم:

[October'25]

قاعده‌ای وجود ندارد که به درد همه بخورد. هر کس باید خودش راهی بیابد که او را نجات دهد. زیگموند فروید