ܥِِِِ݆ܭߊ‌ܩܘ

تا تو بودی در شبم، من ماه تابان داشتم روبه‌روی چشم خود چشمی غزل‌خوان داشتم حال اگر چه هیچ نذری عهده‌دار وصل نیست یک زمان پیش‌آمدی بودم که امکان داشتم ماجراهایی که با من زیر باران داشتی شعر اگر می‌شد قریب پنج دیوان داشتم بعد تو بیش از همه فکرم به این مشغول بود من چه چیزی کمتر از آن نارفیقان داشتم؟ ساده از «من بی تو می‌میرم» گذشتی خوب من من به این یک جملهٔ خود سخت ایمان داشتم لحظهٔ تشییع من از دور بویت می‌رسید تا دو ساعت بعد دفنم همچنان جان داشتم. ﴿کاظم بهمنی﴾

آدم‌ها را تشویق کنید. زحمتشان را ببینید و زیبایی‌شان را بگویید. ذوقشان را کور نکنید، نیش نزنید. اگر رویایی دارند، مسخره نکنید و اگر اول راهند و هنوز ناشی‌اند، کمکشان کنید و جنبه‌ی مثبت کارشان را ببینید. یک تحسینِ ساده و به‌اندازه، نیرویی بزرگ و سازنده به ان‌ها می‌بخشد .

گفت هر مردی که باشد بد گمان نشنود او راست را با صد نشان هر درونی که خیال‌اندیش شد چون دلیل آری خیالش بیش شد. ﴿مولانا﴾

من و جام می و معشوق، الباقی اضافات است. اگر هستی که بسم الله، در تأخیر آفات است. مرا محتاج رحم این و آن کردی، ملالی نیست، تو هم محتاج خواهی شد، جهان دار مکافات است. ز من اقرار با اجبار می گیرند، باور کن شکایت های من از عشق ازین دست اعترافات است. میان خضر و موسی چون فراق افتاد، فهمیدم که گاهی واقعیت با حقیقت در منافات است. اگر در‌اصل دین حُبّ است و حُبّ در اصل دین بی‌شک به جز دلدادگی هر مذهبی، مُشتی خرافات است. ﴿فاضل نظری﴾

منحنی زنگوله (Bell Curve) که با نام توزیع نرمال (Normal Distribution) نیز شناخته می‌شود، یکی از مهم‌ترین و پرکاربردترین مفاهیم در آمار و علوم داده است. توضیح ساده و تصویری: فرض کنید قد تمام افراد یک جامعه بزرگ را اندازه بگیریم و بخواهیم آن را روی نمودار نشان دهیم: · روی محور افقی (ایکس) قد افراد را می‌گذاریم (مثلاً از ۱۴۰ تا ۲۰۰ سانتیمتر). · روی محور عمودی (وای) تعداد افراد در هر قد را می‌گذاریم. نموداری که به دست می‌آید، به شکل زیر خواهد بود: · بیشترین تعداد افراد در میانگین قد جامعه جمع می‌شوند (مثلاً حدود ۱۷۰ سانتیمتر). این نقطه، بلندترین نقطه منحنی است. · هرچه از میانگین فاصله می‌گیریم (افراد خیلی کوتاهقد یا خیلی بلندقد)، تعداد افراد کمتر می‌شود. · شکل این نمودار کاملاً متقارن است و شبیه یک زنگوله (🔔) می‌شود. به همین دلیل به آن "منحنی زنگوله" می‌گویند. مثال‌های ملموس از پدیده‌هایی که معمولاً توزیع نرمال دارند: · قد افراد · نمرات یک امتحان استاندارد · ضریب هوشی (IQ) · خطای اندازه‌گیری در ابزارهای دقیق · اندازه برگ‌های یک درخت خاص --- مفاهیم کلیدی مرتبط با منحنی زنگوله: 1. میانگین (Mean): مرکز و بلندترین نقطه منحنی. نقطه‌ای که بیشترین فراوانی حول آن است. 2. انحراف معیار (Standard Deviation): معیاری برای پراکندگی داده‌ها. نشان می‌دهد داده‌ها چقدر از میانگین فاصله دارند. · حدود ۶۸٪ داده‌ها در فاصله یک انحراف معیار از دو طرف میانگین قرار می‌گیرند. · حدود ۹۵٪ داده‌ها در فاصله دو انحراف معیار از دو طرف میانگین قرار می‌گیرند. · حدود ۹۹٫۷٪ داده‌ها در فاصله سه انحراف معیار از دو طرف میانگین قرار می‌گیرند. (این قاعده، قاعده ۶۸-۹۵-۹۹٫۷ یا قانون تجربی شناخته می‌شود). ارتباط با شعر "فرشته لاپلاس": وقتی ویل وود می‌گوید: "ما فقط داریم خودمون رو با صدای منحنی نرمال (زنگوله) کوک می‌کنیم" او به یک استعاره قدرتمند اشاره می‌کند: · منحنی زنگوله به عنوان هنجار اجتماعی: در این بافت، "منحنی زنگوله" نماد فشار جامعه برای همنوایی و میانه‌روی است. جامعه تمایل دارد افراد را به سمت "میانگین" و "نرمال" سوق دهد و از کسانی که در "دم‌های" منحنی قرار می‌گیرند (افراد خیلی متفاوت، غیرعادی، افراطی) فاصله می‌گیرد یا آن‌ها را طرد می‌کند. · "کوک کردن خود با صدای آن": یعنی ما مدام رفتار، عقاید و ظاهر خود را مطابق با هنجارهای پذیرفته شده جامعه (میانگین) تنظیم و اصلاح می‌کنیم تا مورد پذیرش قرار گیریم و "نرمال" به نظر برسیم. · سطر بعدی: "نپرس این زنگ برای کی به صدا درمی‌آید" ارجاعی است به جمله معروف جان دان: "مرگ هر انسان مرگ من است... بنابراین هرگز نپرس زنگ برای که به صدا درمی‌آید؛ زنگ برای تو به صدا درمی‌آید." او این مفهوم انسانی و همدلانه را در مقابل مفهوم سرد و آماری "منحنی زنگوله" قرار می‌دهد. جامعه ممکن است افراد را به عنوان آمار و عدد ببیند (یک نقطه روی منحنی)، اما در واقعیت هر فرد یک جهان است و رنج او رنج همه است. جمع‌بندی: در شعر ویل وود، "منحنی زنگوله" نماد سیستم‌ها و هنجارهایی است که انسانیت پیچیده و منحصربه‌فرد ما را به یک دادهٔ آماری تقلیل می‌دهند و از ما می‌خواهند برای پذیرش، خود را با این استانداردهای میانه و گاهی بی‌روح هماهنگ کنیم. او از این مفهوم برای نقد جبرگرایی اجتماعی و از بین رفتن فردیت در برابر قواعد جمعی استفاده می‌کند.

بی من خوشی وگرنه از آنِ تو می‌شدم جان می‌سپردم آخر و جان تو می‌شدم ﴿سجاد سامانی﴾