یادداشت‌ها

کانال ساختن اینطوری است که اوایل نمی‌دانی از کجا شروع کنی؛ هی با خودت کلنجار می‌روی که از کجا شروع کنم، از چی بنویسم و چطور بنویسم. با این‌که هنوز هیچ‌کسی عضو نشده تا بخواند، ولی تو احساس بیگانگی می‌کنی. در تولید محتوا مردد هستی. شروع می‌کنی به نوشتن، ولی احساس می‌کنی آنچنان که باید، خوب نیست و دوباره پاک می‌کنی. خلاصه که عادت کردن به کانال پروسه‌یی‌ است که به کمی وقت نیاز دارد. یکبار که این پرده‌ی بیگانگی از وسط برداشته شد، آهسته‌ آهسته برایت شبیه پناه‌گاهی می‌شود که ترک کردنش برایت دشوار می‌شود‌.

دیشب خوابم نمی‌برد. هی از این پهلو به آن پهلو شدن هم کارساز نبود. گوشی را برداشتم و یوتیوب را باز کردم. همینطوری در حال اسکرول کردن بودم که چشمم به ویدیویی از کانال Jubilee خورد. کانالی که گفتم، بین تمام ویدیو‌هایی که شریک می‌کند، یک بخش آن مربوط مناظره‌ها می‌شود؛ طوری‌که یک شخص خبره که در مناظره و استدلال تبحر دارد را می‌آورند و روی موضوعی با بیست یا بیست‌و‌پنج نفر دیگر که با طرف مخالفت دارند مناظره می‌کنند. ویدیوی دیشب، مناظره‌ی مهدی حسن؛ یکی از برجسته‌ترین و قوی‌ترین مجری‌های شبکه‌ی الجزیره و شبکه‌ی خبری Zeteo، با بیست نفر از نوجوان‌های طرفدار دونالد ترامپ بود. مساله‌ی این‌که بحث روی آمریکا است را بگذریم؛ قدرت مناظره و گفتگوی داغ این‌ها را ببینید و لذت ببرید. یک ویدیوی دیگر هم از مناظره‌ی جوردن پیترسون با بیست‌و‌پنج نفر خداناباور است در همین کانال هست که دیدنش خالی از لطف نیست.

"آدمی دوام می‌آورد ورای حد تصور!"

کولر فغانش برآمده میگه: "ویی! پکه کنین که درگرفتم!"

در ضمیر هر کسی، هزاران اندیشه به‌هم آمیخته است و ما در زنده‌گی خود آدم‌های زیادی را نداریم که اندیشه‌های‌شان در وجود ما تأثیری داشته باشند. تعداد این آدم‌ها نهایتن به سه چهار نفر در زنده‌گی هر کسی می‌رسد، زیاد نیستند، محدود و انگشت‌شمارند. آدم‌هایی که روان ما با آن‌ها پیوند می‌خورد، انس می‌گیرد و عادت می‌کند. آدم‌هایی که وجود و هستی‌شان با وجود و هستی ما ارتباط می‌گیرد، یک قسم‌هایی، لازم و ملزوم هم‌دیگر می‌شوند. اگر همین آدم‌ها دیگر نباشند، نیست شوند، محو شوند، کم‌رنگ شوند و یا گم شوند، یا هم بمیرند، تمام آن مواردی که به‌هم پیوند خورده بود، از بین می‌رود. یعنی، یکی از آن رشته‌هایی که ما را با جهان پیوند می‌داد، از بین می‌رود. این از بین رفتن‌ها، به همین راحتی‌ها نیست. به قیمت زخم‌خوردن روان آدم تمام می‌شود. یعنی یک قسم‌هایی، یک قسمتی از روان آدم از هم می‌پاشد، می‌شکند و دوباره به حالت نخستینش برنمی‌گردد.

بعضی فیلم‌ها ارزش چندبار دیدن را دارند، چون میزان اثرگذاری شان روی آدم نسبت به سایر فیلم‌ها بیشتر است؛ بهتر اگر بگویم، شبیه تراپی عمل می‌کنند. از جمله‌ی آن فیلم‌های، یکی‌اش همین فیلم است. یک درام-عاشقانه‌ی جذاب و حال‌خوب‌کُن از سینمای هند که بازیگرانی چون: رنبیر کپور، دپیکا و ادیتیا روی کپور در آن نقش‌آفرینی کرده‌اند. در این فیلم فراز و نشیب‌ها، دیوانگی‌ها و هیجانات نوجوانی را به خوب‌ترین شکل ممکن به‌تصویر کشیده شده است. پیشنهاد می‌کنم ببینید، چون انتخاب خوبی برای رفع خستگی و بی‌حوصله‌گی‌های تان است.

تنها چیزی که روزهای گرم تابستانی را برایم اندکی قابل‌تحمل‌تر می‌کند، دوغ است!

نصف حرف‌ها، نصیحت‌ها و مشوره‌هایی که به دیگران می‌دهم را اگر خودم عملی کرده بودم، حالا شاید حال و روز بهتری داشتم.

تنها تفریح سالم و مفیدم در این هفته شطرنج بازی کردن بود. همکارانم؛ به‌جز یک نفر، همه آماتورهایی هستند که شطرنج را در حد نحوه‌ی حرکت دانه‌ها می‌دانند و از تئوری، استراتیژی و تاکتیک‌های شطرنج بویی نمی‌برند. آن یک نفر -که با او نسبت به بقیه صمیمی‌تر هم هستم- اکثر اوقات من را به چالش می‌کشد. در حمله و تاکتیک خوب است، ولی در دفاع اکثرا در مقابلم کم می‌آورد. هرچند من هم ادعایی ندارم و فیصدیِ خیلی کمی از تئوری‌های شطرنج را می‌دانم، اما در مقابل آن‌هایی که اخیرا بازی کرده‌ام، بردهای زیادی داشتم.

اسپایدرمنِ مناطق محروم!

چهارشنبه، ۱۶ جولای، ۲۰۲۵ به‌صورت خیلی مزخرفی نسبت به اتفاقات زندگی بی‌تفاوت شده‌ام. هیچ‌چیزی خوشحالم نمی‌کند؛ اگر هم خوشحال کند، خیلی زود دوباره وسط همان چرخه‌ی بی‌تفاوتی پرت می‌شوم. سرم روی تنم سنگینی می‌کند و نمی‌گذارد تحرک داشته باشم. از لحاظ روحی و جسمی شدیدا خسته‌ام و می‌خواهم برای مدتی گم‌و‌گور شوم. اگر دست خودم بود و توانایی‌اش را داشتم، بدون هیچ خبری کارهایم را نیمه‌تمام رها می‌کردم، بار و بندیل را می‌بستم و به‌سمت ناکجاآباد راه می‌افتادم. وسط یک جنگل توقف می‌کردم و همان‌جا خیمه می‌زدم. خودم را به دست طبیعت می‌سپردم و تا وقتی خالی و سبک نمی‌شدم، برنمی‌گشتم.