ᴹᵉᵗᵃˡ ¹²⁰ ᴰᵃʸˢ ⁱⁿ ᵀᵃᵇʳⁱᶻ

یه شَب بُغضَم گِرفت فِکرِت منو بُرد از اون شَب با خیالَت هَمنِشینم با این حالی ک امشب تو سَرَم هست مَحاله صُبح فردا رو ببینم.

اگه ازت درباره ی من پرسیدن بگو به اندازه ای که دوستم داشت آزارش دادم.

Seni öpmeden gülersem Topluma kanser yayılır Dudaklarından Soluklanayım Seni öpmeden uyursam Rüyalarım yarım kalır Bunu yapmamalısın Kâbusum olmamalıydın

Beni sev, beni gör, beni duy ve sarıl Kokunu benle sanıp bağrıma basarım Kendime darılır, kendime kızarım Odamdan solmaya başladın

Seni öpmeden ölürsem Şehrimin yağmurları Adına kazınır Yine sana yazarım Seni öpmeden gidersem Tutmaz ayaklarım Seni bulmalıyım Kalbine dokunmalıyım

حرف زدن باهاتم اندازه حرف نزدن باهات ناراحتم می‌کنه.

نمی‌داند دل تنها میان جمع هم تنهاست مرا افکنده در تنگی که نام دیگرش دریاست تو از کی عاشقی؟ این پرسش آیینه بود از من خودش از گریه‌ام فهمید مدت‌هاست مدت‌هاست به‌جای دیدن روی تو در «خود» خیره‌ایم ای عشق اگر آه تو در آیینه پیدا نیست عیب از ماست جهان بی‌عشق چیزی نیست جز تکرار یک تکرار اگر جایی به حال خویش باید گریه کرد اینجاست من این تکرار را چون سیلی امواج بر ساحل تحمل می‌کنم هر چند جانکاه‌ است و جانفرساست در این فکرم که در پایان این تکرار پی در پی اگر جایی برای مرگ باشد! زندگی زیباست...

گیرم ک به دِلم کُل جهان را بِدهند تو نباشی بِتَپَد این دِل وامانده ک چی؟.