در راه.

علف را بو کن، نشمار. پاری از علفها را، اما، باید دوتا شمرد. برای چراش، فقط، آوازی می‌توان به یاد آورد. و، گاهی، این هم بس نیست، باید آوازی گم کرد، هم برای چراش. چراکه هوای خنده را نداشتی که غلغله انداخت در علف. خود را به حساب نیاوردی. که علفزارها، به همان لرزه‌ی هموارگی، عجب زیبایند، که همیشه یکی کم حساب شده‌اند. 🌳🌳🌳

روزی بزرگ – آرام آرام – در اصالت ما، دست می‌برد تا شانه – رفته رفته به پس رود که تنها از دور، از دور توانائیم در شناختن شانه خود، که همین پرندگان هوا بر آن فرود می‌آیند، و در شناختنِ دست‌های خود، دست‌های بریده خود، که همین پرندگان هوا هستند. در روزی بزرگ، به تو می‌رسم، به شانه تو دست می‌زنم، که به پس‌نگری و ببینی که نمی‌خندم.

How we are fallen! fallen by mistaken rules, And Education’s more than Nature’s fools; Debarred from all improvements of the mind, And to be dull, expected and designed; And if someone would soar above the rest, With warmer fancy, and ambition pressed, So strong th’ opposing faction still appears, The hopes to thrive can ne’er outweigh the fears, Countess of Winchilsea, Anne Finch

Paul Auster

انگار بر من گریه می‌کرد ابر من خیس و خواب‌آلود

در آن اطاق نیمه‌تاریک خودش را رها کرد و گریست.هق‌هق‌کنان آن بیچارگی را از وجودش می‌شست.به‌خاطر اسووباندینی، به‌خاطر پدرش، به‌خاطر چهره‌ی پدرش، آن دست‌های پینه‌بسته‌ی پدرش، ابزار بنایی پدرش، به‌خاطر دیوارهایی که پدرش ساخته بود. به‌خاطر آن احساسی که وجودش را فرا می‌گرفت وقتی پدرش از ایتالیا می‌خواند، از آسمان ایتالیا، از خلیج ناپل. تا بهار صبر کن باندینی، جان فانته

داشت کک‌ومک‌هایش را می‌شمرد.نودو سه، نودوچهار، نود وپنج..حس پوچی وجودش را فراگرفت. بله، در همین وسط زمستان که خورشید فقط لحظه‌ای دم غروب خودش را نشان می‌داد و کک‌‌ومک‌های دور بینی و گونه‌هایش نُه‌تا بیشتر شده و به نود‌پنج تا رسیده بود. فایده‌ی زندگی چی بود؟ تا بهار صبر کن باندینی، جان فانته ترجمه‌ی محمدرضا شکاری

گلوهای ساعت شش صبح همه بغض‌دار است. مع‌هذا گریه دارد. امید و هذیان هم. دیروز که‌ آش خورده بودم مادربزگ زخم داشت. دلم خواست بروم. دیوانه‌ی مست. صبح نرفتم. دیدم دل ندارم در سینه. ماندم.

اگر نگویید نشادرش تند است چندی پیش احساساتی در خلال تنش‌ها یافتم، شاکله‌ی آن‌ها سکوت خدا بود، همینطور این لفظ را تکرار می‌کردم و می‌دانستم شنیده‌ام و حالا به جد زیستش می‌کنم، امروز اما یاد قسمتی از نور زمستانی برگمان افتادم، حالا فهمیده‌م کجا خوانده بودم و خبر نداشتم همان بر سرم می‌آید.

• «وقتی مسیح روی صلیب به میخ کشیده شد و همونجا با دردش رها شد، با همه وجودش فریاد کشید: “خدایا، خدای من، چرا رهایم کردی؟” … سکوت خدا.»

ماهیانِ رو آمده‌ی تنگ‌تر‌ اگر هم‌آغوشند. ، ‌‌ نیست مگر. از سرِ گنجیدن. به تنها گُله‌ی‌ روشن: به آب افتاده _ نگاه ! حلقه‌ای‌ تنگ از انگشتِ ماه_ماهِ فراخ‌!

و دست‌ها.

Claudia Cardinale April 15, 1938 September 23, 2025