کولیآنا🃏'

ای مرگ بیا که زندگی مارا کشت

آنقدر ها هم فاجعه نیست من مثل بید های مجنون ایستاده می‌میرم

چشات که آسونه من میکنم نفستو نقاشی.

جهانی بر روی این تیغه های فولادی سنگینی می‌کند برایم واق واق آدم‌ها رقت انگیز است تنها خودم هستم و خودم منی که هزاران من را در خود کشتم، حال دوباره خویشتنم درد می‌کند وجودم درد می‌کند جانم درد می‌کند روحم بوی گند لاشه های من ها را گرفته می‌خواهم در آنِ زمان هم قاتل باشم و هم مقتول تا شاید راه آزادی باشد اما دریغ که با رنج زاییده و بالیده و سوخته شدیم و وی در ما دیار دیرینه دارد

-کیا

گفتم ای عشق من از چیز دگر میترسم گفت آن چیز دگر، نیست دگر، هیچ مگو

هیچکس به اسرار ازل پی نبرده و نخواهد برد و یا اصلاً اسراری نیست و اگر هست در زندگی ما تاثیری ندارد، مثلاً جهان چه محدث چه قدیم باشد آیا به چه درد ما خواهد خورد؟ چون من رفتم، جهان چه محدث چه قدیم ترانه‌های خیام_هدایت

عشقی افراطی را که فاحشگی خواندندش همان بهتر که به زوالِ نیستی رفت