ماهـــی

تو آمدی ز دورها و دورها ز سرزمین عطرها و نور ها نشانده‌ای مرا کنون ز زورقی ز عاج‌ها، ز ابرها، بلورها

نگاه کن؛ تمام آسمان من پر از شهاب می‌شود

شراره ای مرا به کام می‌کشد مرا به اوج می‌برد مرا به دام می‌کشد

نگاه کن؛ تمام هستی ام خراب می‌شود

چگونه سایه‌ی سیاه سرکشم اسیر دست آفتاب می‌شود

نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره آب می‌شود

آفتاب می‌شود؛

فروغ فروغ من!

The only boy I can trust.

سپاس زمین را، که هر فشار قدم را با عشق تحمل می‌کند.

بهم فکر کن. دلتنگم شو. دوستم داشته باش. برام بخون. بگو کنارمی. بگو ما خواب دیدیم فقط.

‏«بيا و اعتراف كن؛ ‏آن‌جا كه دوستم داشتی تلاش می‌کردی چه کسی را فراموش کنی؟» - قهرمان تازه اُوغلو؛ فارسیِ سیامک تقی‌زاده. | آن؛ نشسته در بهمن.

ای وای من! ای وای من! ماه رو ببین.