silent star.

خب مسئله اینه که مینویسم تا یادم بره یا مینویسم تا یادم بمونه؟

آدمیزاد هیچ‌‌ کجا آروم و قرار نداره، هروقت مطمئن شه به چیزی رسیده و جای پاش یکمی سفت شده، سریع می‌ره سراغ هدف بعدی؛ برای همینه که هیچ مقصدی وجود نداره و مدام توی مسیریم.

من سر چسب نواری ام نمیتونم باز کنم چه برسه به سر صحبت.

عادی شدن چیزای کوچیکی که باعث ذوق کردنت میشد منو میترسونه ؛ از اینکه برات تکراری شده باشن ؛ مثل قبل لبای رنگ رز سرخت رو به خنده باز نکنن ؛ عادی شدن دوست داشتنامون ؛ حتی عادی شدن خودِ من.

اون نجات دهنده ی تو آینه اگه واقعا بلدِ کار بود که تو آینه زندگی نمی کرد.

من اینجوریم که هر چند وقت یه بار هیچ آهنگی دیگه بهم اون حس و حالی که همیشه میداد رو نمیده و این برابره با بی معنی شدن زندگیم. خدایا شکرت🙏🏻

شخصیت من = ریپوستای تیک تاکم

☁️✨

بچها😭😭😭😭✨✨

فقط چون بیرون سرده برنگرد تو خونه‌ای که آتیش گرفته.