بی‌جواب!

درست است زندگی بسیار غم‌انگیز و بیهوده است، اما تنها چیزی است که ما داریم.

در زندگی زخم‌هایی هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد.

بوف کور - صادق هدایت

من فکر میکنم... من فکر میکنم... من فکر میکنم... و قلب باغچه در زیر آفتاب ورم کرده است و ذهن باغچه دارد آرام آرام از خاطرات سبز تهی می‌شود.

فروغ فرخزاد

باید خودم را آرام می‌کردم، باید به خودم می‌قبولاندم که همه چیز درست می‌شود، باید دستی به زانوی خودم می‌گرفتم و برمی‌خاستم. باید خودم را از مرداب اندوه نجات می‌دادم. باید می‌دویدم، می‌پریدم، بیرون می‌زدم از قاب، باید پرواز می‌کردم. من نیامده‌بودم که زود جا بزنم و ضعیف باشم.

هربار که به حس شیشمم اعتماد نکردم، با پنج حس دیگم تاوانشو دادم.

داری زندگیت رو می‌کنی یهو وسط روز یادت میوفته چقدر دوست داشته نمیشی.

🪽؛

تنها افرادی که رنج نمی‌کشند و ناراحت نمی‌شوند مُرده‌ها هستند، زنده بودن یعنی گاهی آسیب دیدن، شکست خوردن، دچار اضطراب شدن، اشتباه کردن و همچنان ادامه دادن.

و اين معجزه‌ی ما بود که بارها چیزهایی را که داشتیم از دست داده بودیم و باز توانسته بودیم بخندیم.

وقتی آدم یک نفر را دوست داشته باشد بیشتر تنهاست ؛ چون نمی‌تواند به هیچکس جز همان آدم بگوید چه احساسی دارد.

انسان است و رویایش. آدمی اگر رویا در دلش بمیرد؛ دیگر آدم نیست.