the 1380s
Відкрити в Telegram
مهم‌نیست کی هستی؛ تو دوستِ‌خوب منی -الف
Показати більшеКраїна не вказанаКатегорія не вказана
226
Підписники
+124 години
-197 днів
-1130 днів
Архів дописів
226
«6 ماه گذشت، ولی انگار یه تیکه از وجودم تو همون روزها جا موند. دراصل، دردناک‌ترین چیزی که بزرگ شدن تو ایران یاد داد، این بود که
با گذر زمان، هیچ غمی کم‌رنگ نمی‌شه❤️🩹»
حالا می‌خواد سوگ یک آدم باشه یا ده‌ها هزارنفر..
226
کاش هم‌عصر کته کُلویتس بودم؛
غمم رو نقاشی می‌کردم، صاحبِ سبک می‌شدم،
و بجای استرس ژوژمان و جنگ خاورمیانه،
سال‌ها بود که مرده بودم.
"🎞"
226
باورم نمی‌شه =)
نشسته بودم تو پارک. یه پسر نمکی هم توپ به‌دست با دوستاش بود.
یهو رو کرد به دوستش گفت "نه دیگه، من با شما بازی نمی‌کنم. شما دَگَل‌بازی. سیکتو بزن- لطفا.."
و من پرتاب شدم.
=))))
226
وقتی دیگه به‌هم پیام نمی‌دیم، یا به هر شکلی باهم خداحافظی می‌کنیم، یعنی اون رابطه تموم شده.
قرار نیست هرموقع که دلتنگ یا پشیمون شدی، بعد از یه مدت دوباره برگردی و پیام بدی.
لطفاً مسئول احساسات خودت باش.
226
Some nights break people apart. Ours only proved we loved each other too much. I still remember how your eyes sparkled in the dark.
226
حتی ایشونم نصفه‌نیمه موند.
مثل تموم نقاشی‌هایی که شروعشون کردم.
مثل فیلم‌هایی که دانلود کردم.
یا مثل اون پازل هزار تیکه و short story ای که خریدم.
انگاری، دوباره من موندم و هزار و یک تیکه ناقص از خودم.
226
می‌دونم خیلی رندومه، ولی چرا ما دیگه پول خرد نداریم؟
مثلاً دلم می‌خواست وقتی می‌رم سوپرمارکت و پول نقد می‌دم، بقیه‌ی پولمو با سکه‌های پنج و ده‌هزاری بهم برگردونه. بعد هروقت‌هم دلم خواست، همون سکه‌ها رو بردارم و از وندینگ سر کوچه یه کوکاکولا بخرم.
انگار یه لذت کوچیک از زندگی بود که هیچ‌وقت تجربه‌ش نکردیم.
226
اما عزیزِ من؛
اگر انسان های التیام یافته گذشته‌ای دارند،
پس انسان های ناخوش هم باید آینده‌ای پیش‌رو داشته باشند. ( 🌱 )
