«ادبیاتِ عُصیان»

اَمان از سنتور که زبانِ ناگفته‌هاست، زبانِ فهمِ بی‌صداست، زبانِ رازهای مگوست🌬🪽.

Happy new year!𓇼๊〪᳕ Hope everything will be better in near future.

𐇛𝅘ْ𝅥𝅯〪〬🦌 𓇼๊〪᳕🎄彡☃️୨ৎ

هزار شکر که در جانِ من نشانه‌ی توست که روحِ خسته‌ی من در پناهِ خانه‌ی توست اگر مرا به جهان اعتباری‌ست و نَفَس ز لطفِ چشمِ تو و نازِ بی‌بهانه‌ی توست به هر چه می‌نگرم، رنگِ نامِ تو دارد جهانِ ساده‌ی من در افسانه‌ی توست دلم گلی‌ست که شکفت از هوایِ لبخندت بهارِ عمرِ من اما از آب و دانه‌ی توست مرا چه حاجتِ فردوس و وعده‌هایِ دگر بهشتِ نقدِ من آغازِ لامِ لحظه‌ی توست اگر ز شوقِ تو سرشار شُکر می‌گردم به‌ حق، هرچه که دارم ز شکرانه‌ی توست

"عصیان، ۱۰ دی ۰۴ کنج همیشگی☃️"

--⋆✦ بزرگسالی زمانی اتفاق می‌افتد که فرد درمی‌یابد: بهتر است به خاطر دلیلی درست، رنج کشید، تا به خاطر دلیلی اشتباه، لذت برد.

برف آب همی دهی تو ما را ما از تو فقع همی گشاییم

سنایی❄️

اِن لَم اَمُت یَومَ الوداعِ تأسفاً لا تَحسَبونی فِی الموَدَةِ مُنصِفاً اگر روز وداع از اندوه سخت جان نسپارم مرا در دوستی منصف نشمارید.

-گلستان/ سعدی

ممنونم☃️.

تویی بهار دلِ خستگان بی‌پرواز تویی غروب غم و صبح عشق را آغاز تویی قصیده‌ی مقصودم از رساله‌ی عمر گناه کرده کسی گر تورا کند ایجاز رمیده آهوی مردم‌فریبِ زیبایی که دل‌شکارچیان را کنی شکار به ناز گمان نبر که زبان از دهانم افتاده‌ست که کشته‌ایم و نیاید ز کشتگان آواز کسی که مهر تو دارد به دل نمی‌دانم که بر سعادت و جان خوشش بود چه نیاز؟ به بوی موی پر از زندگی تو مستم چنان که رفته ز یادم چه بود پست و فراز مرا دو مصرع چشم تو شاعری آموخت ز بیت‌های نگاهت شدم غزل‌پرداز برای مهر تو گر جان سپارم و بروم بیایم از لاهوت و دهم برای تو باز بیا و آتش جان صبا نشان و نشین «بیا و طرح سوالات بی‌جواب انداز» صبا،

به راستی چه شد که من ماندم و کُره‌ی خاکیِ چشمانی که از عشق میسوخت؟ عصیان"

"دانشگاه خوارزمی دانشکده زبان و ادبیات فارسی" 🤍☃️❄️

یا رب مرا به آرزوی خویشتن رسان! یا از دل و دماغ من این آرزو ببر

سلمان ساوجی❄️

خیلی باید خوشبخت بود که کسی رو داشت، که هرشب‌ قبل از خوابیدن برات شعر بخونه، ازدیوان‌‌ها‌و شاعران‌ِمتفاوت.

بابا❄️🦋☃️

•❄️☃️•

گفته بودم چو بیایی غمِ دل با تو بگویم چه‌ بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

سعدی❄️

عشق داغیست که تا مرگ نیاید نرود هر که بر چهره از این داغ نشانی دارد

سعدی☃️