Sara Gholami Nejad

‌📖 به کسی که به ویژه در سنین جوانی طاقت تحمل وجود خسته کننده‌ی دیگران را ندارد و به حق از معاشرت با آنان ناخرسند می‌گردد و به انزوا رانده می‌شود، توصیه می‌کنم که عادت کند، قدری از تنهاییِ خویش را به همراه خود به جمع ببرد. یعنی بیاموزد که حتی در جمع نیز تا اندازه‌ای تنهایی خود را حفظ کند، هر چه می‌اندیشد فوراً ابراز نکند و همچنین آنچه را که می‌گویند زیاده به جد نگیرد، و از دیگران نه از حیث اخلاقی، ‌نه عقلی انتظار بسیار نداشته باشد و بنابراین بی‌اعتنایی را در برابر نظرات آنان در خود استوار کند که این مطمئن‌ترین روش برای اعمال شکیبایی در خور تحسین است.‌ اگر چنین کند، ‌در میان جمع است، اما با دیگران نیست و رابطه اش با دیگران واجد ماهیتی صرفاً عینی است. این روش او را از تماس نزدیک با جمع و در نتیجه از آلودگی و رنجش مصون می‌دارد. 📚 در باب حکمت زندگی 👤 آرتور شوپنهاور @sara_Gholaminejad

📖 ماندن در نقش کودک همیشه ما را ناامید می کند، آدم ها وقتی قرار نیست کنار ما باقی بمانند خیلی سیاه و بد به نظر می رسند. خشم هایمان به صورت غیرمنطقی زیادتر می شوند (چون در دنیای واقعی اتفاقاتی می افتد که کودک نمی تواند درکشان کند در نتیجه عصبانی و کلافه می شود). در نقش کودک "بودن" مدام ما را به این سوال می رساند: آخر چرا؟ چرا من؟ چرایی وجود ندارد. در دنیای بزرگسالان فرصتی برای غر زدن وجود ندارد. در دنیای بزرگسالان قرار نیست همه خوب و دوست داشتنی باشند و قرار نیست از هر کس و موقعیتی که شبیه به ما نیست متنفر شویم. در دنیای بزرگسالان سیاه و سفیدی وجود ندارد، هیچ چیز مطلق نیست. همه چیز ممکن است روی دهد و قرار نیست شبیه فیلم های قدیمی آدم های بد، شکل خاصی داشته باشند. در دنیای واقعی مفاهیم نمی توانند مطلق باشند. درست چیست؟ غلط چیست؟ بد چیست؟ خوب چیست؟ در این دنیا باید تلاش کنیم. پای تصمیم هایی که گرفته ایم بایستیم و هر روز با شگفتی هایی که دنیا به ما نشان می دهد همراه شویم. برای یک بزرگسال مدت هاست که نجات دهنده در گور خفته، بهتر است اجازه دهیم فعلاً خفته باشد تا برویم و بدون رویا و توهم دنیا را کشف کنیم. وقتی ما نگاهی کودکانه به زندگی داشته باشیم رنجیده می شویم و ساده انگارانه با دنیا برخورد می کنیم، در صورتی که پذیرش زندگی به نگاهی بالغ، پخته و عمیق احتیاج دارد. #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم @sara_Gholaminejad

🧠 نکند وسواس گرفته‌ام؟! خیلی از ما وقتی مدام به یک موضوع فکر می‌کنیم، می‌گوییم: «دچار وسواس شده‌ام». اما در روان‌شناسی، هر فکرِ تکرار‌شونده‌ای وسواس نیست. ما دو مسیر متفاوت برای «زیاد فکر کردن» داریم: ⬅️ ۱. نشخوار فکری: غرق شدن در مهِ گذشته؛ نشخوار فکری رفیقِ صمیمی «افسردگی» است. در نشخوار، ذهن ما مثل یک گاو که غذا را دوباره می‌جود، مدام خاطرات تلخ، شکست‌ها و «چرا»های بی‌پاسخ را می‌جود. سوال اصلی: «چرا این حرف رو زدم؟»، «چرا اون اتفاق افتاد؟»، «چرا من اینقدر بدشانسم؟» حس غالب: غم، حسرت و سرزنشِ خود. ➡️ ۲. وسواس فکری: ترس از فاجعه‌ی آینده وسواس فکری ریشه در «اضطراب» دارد. افکاری هستند که ناگهان و ناخواسته وارد ذهن می‌شوند و از یک خطر یا فاجعه خبر می‌دهند. سوال اصلی: «نکند این اتفاق بیفتد؟»، «اگر فلان شود چه؟»، «اگر دستم آلوده باشد چه؟» حس غالب: ترس شدید و نیاز به چک کردن یا انجام یک کار برای رسیدن به اطمینان. 🔸️در نشخوار، ما در حالِ کالبدشکافیِ جنازه‌ی گذشته هستیم تا مقصر را پیدا کنیم. در وسواس، ما در حالِ پیش‌بینیِ یک انفجار در آینده هستیم تا جلوی آن را بگیریم. 🛠 چطور از این چرخه خارج شویم؟ ✅ اگر درگیر «نشخوار فکری» هستید: به جای پرسیدنِ «چرا؟» (که شما را بیشتر در گذشته غرق می‌کند)، بپرسید «چطور؟». به جای: «چرا من اینقدر اشتباه می‌کنم؟» بپرسید: «چطور می‌توانم دفعه بعد این شرایط را بهتر مدیریت کنم؟» همچنین، فعالیت‌های فیزیکی و بازگشت به "بدن" (مثل پیاده‌روی یا کار دستی) بهترین راه برای قطع کردنِ نوارِ تکراری نشخوار است. ✅ اگر درگیر «وسواس فکری» هستید: تکنیک «به تعویق انداختن» را امتحان کنید. به ذهنتان بگویید: «من این نگرانی را شنیدم، اما الان برای بررسی کردنش وقت ندارم. ساعت ۶ عصر به مدت ۱۰ دقیقه به این موضوع فکر می‌کنم.» با این کار، شما به جای جنگیدن با فکر (که قوی‌ترش می‌کند)، مدیریتِ زمانِ آن را به دست می‌گیرید و قدرتِ اضطراب را کم می‌کنید. ❓ شما بیشتر در چاهِ گذشته (نشخوار) گیر می‌کنید یا در ترسِ آینده (وسواس)؟ #خودشناسی #روانشناسی #نشخوار_فکری #وسواس #سلامت_روان @sara_Gholaminejad

⁉️ حالا از کجا بفهمیم دچار "نشخوار فکری" شدیم یا "وسواس فکری" ؟!

گاهی خستگیِ ما نه از دویدن است و نه از کارِ زیاد؛ ما از «کلمات» خسته می‌شویم. از دیالوگ‌های بی‌پایانی که در سرمان با آدم‌ها داریم، از سناریوهایی که هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افتند و از تحلیل‌هایی که فقط دایره‌ی اضطرابمان را بزرگتر می‌کنند. در روان‌شناسی به این وضعیت می‌گوییم "نشخوار فکری". جایی که کلمات به جای حل مسئله، تبدیل به ابزاری برای فرار از «حس کردنِ درد» می‌شوند. در ریل جدید اینستاگرام، درباره این فرسودگی ذهنی و راه‌حلِ عبور از آن صحبت کرده‌ام. پیشنهاد می‌کنم تماشا کنید👇🏻 https://www.instagram.com/reel/DSfr9xBEe7O/?igsh=ODIzdmtkamw1a2pv

شب یلدا، نماد صبر، امید و روشنایی پس از طولانی‌ترین تاریکی‌هاست؛ درست شبیه مسیری که شما برای شناخت ذهن، احساسات و رنج‌های انسان انتخاب کرده‌اید. امیدوارم این شب کهن، برایتان سرشار از آرامش، گرما و لحظه‌های ناب در کنار عزیزانتان باشد. شب یلدایتان مبارک🍉✨️ @sara_Gholaminejad

📝 وقتی با یک احساس ناخوشایند (اضطراب، دلتنگی، خشم و...) روبرو شدی، به جای اینکه فوراً سراغ گوشی بروی، چیزی بخوری یا حواست را پرت کنی، این ۳ مرحله را فقط برای ۳ دقیقه انجام بده: ۱. مکانیابی در بدن (درد کجاست؟): چشم‌هایت را ببند. این حسِ بد، کجای بدنت است؟ در گلویت سنگینی می‌کند؟ در سینه‌ات منقبض شده؟ یا در دلت آشوب است؟ فقط جایش را پیدا کن و مثل یک تماشاگر به آن نگاه کن. ۲. تفکیکِ درد از رنج؛ از خودت بپرس: «چقدر از این حالِ بد، مربوط به خودِ اتفاق است (درد) و چقدر از آن به خاطر این است که دارم به خودم فشار می‌آورم تا این حال را نداشته باشم (رنج)؟» به محض اینکه بگویی: «اشکالی ندارد که الان این درد را حس کنم»، بخشی از آن فشارِ اضافی (رنج) فرو می‌ریزد. ۳. نام‌گذاری و خوش‌آمدگویی؛ به آن حس بگو: «سلام غم/اضطراب. من می‌بینم که اینجایی. برای چند لحظه می‌توانی اینجا کنار من بنشینی.» سعی نکن آن را بیرون کنی. فقط به آن اجازه بده «باشد». خواهی دید که وقتی از آن فرار نمی‌کنی، آن حس دیگر مثل یک هیولا نیست، بلکه فقط یک «حسِ دردناک» است که به تدریج از شدتِ لبه‌های تیزش کم می‌شود. 💡رنج، یعنی جنگیدن با واقعیت. وقتی جنگ را متوقف می‌کنی، فقط «درد» باقی می‌ماند و درد، بر خلاف رنج، همیشه قابل تحمل است و راهش را می‌کشد و می‌رود. #تمرین_روانشناسی #خودآگاهی #پذیرش #رشد_فردی @sara_Gholaminejad

با یه تمرین کوتاه خودآگاهی چطورید؟ :)

📖 زندگی می تواند "دردآور" باشد اما رنج نتیجه فرار ما از حس کردن درد است. #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم ✍️🏻 درد بخشی از سیستم بقای ماست. وقتی عزیزی را از دست می‌دهیم، وقتی شکست می‌خوریم یا وقتی آسیب می‌بینیم، مغز ما پیام «درد» صادر می‌کند. این درد نشان‌دهنده‌ی این است که چیزی برای ما مهم بوده و حالا از دست رفته. درد، اصیل و واقعی است. رنج زمانی شروع می‌شود که ما شروع می‌کنیم به جنگیدن با آن درد. رنج یعنی: ▫️انکار: «نباید این اتفاق می‌افتاد.» ▪️سرکوب: «من نباید این درد را حس کنم، باید قوی باشم.» ▫️اجتناب: فرار به سمت اعتیاد، پرخوری، یا غرق شدن در کار برای "حس نکردن" درد. درد مثل یک زخم روی بدن است. اگر آن را بپذیریم و اجازه دهیم طی شود، به مرور خوب می‌شود. اما رنج مثل این است که مدام روی زخم را بخراشیم تا ثابت کنیم نباید آنجا باشد؛ این کار باعث عفونت (رنج مزمن) می‌شود. در روان‌شناسی به این می‌گویند «اجتناب تجربه‌ای». وقتی از یک حس بد فرار می‌کنی، تمام انرژی روانی تو صرفِ «نگه داشتن سد» می‌شود. مثل این است که بخواهی یک توپ پر از هوا را زیر آب نگه داری؛ توپ (درد) می‌خواهد بالا بیاید و تو با تمام توان فشارش می‌دهی. این فشاری که تو تحمل می‌کنی، همان رنج است. اگر دستت را رها کنی، توپ بالا می‌آید، روی آب می‌ماند، اما دیگر تو را خسته نمی‌کند. سلامت روان به معنای «نبودِ درد» نیست، بلکه به معنای «ظرفیتِ تجربه کردنِ درد» بدون پناه بردن به مکانیزم‌های دفاعی مخرب است. آدم‌های سالم درد می‌کشند، اما رنجشان را با انکار و فرار، طولانی نمی‌کنند. #درد_و_رنج #پذیرش #سلامت_روان #خودآگاهی #تاب_آوری #اجتناب_تجربه_ای #روانشناسی_تحلیلی #هوش_هیجانی @sara_Gholaminejad

📖 هر کدام از ما به نوعی "رابطه"ای با جریان زندگی داریم و این نوع رابطه، سرمنشأ ارتباط‌های ما با خودمان و دیگران است. #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم ✍️🏻 این جمله در واقع به «طرحواره‌ی وجودی» یا همان نگاه کلان ما به هستی اشاره دارد. وقتی می‌گوییم هر کسی رابطه‌ای با جریان زندگی دارد، یعنی هر فرد یک «پیش‌فرض ناخودآگاه» درباره کلِ زندگی دارد که مثل یک لنز، تمام تجربه‌های او را رنگ‌آمیزی می‌کند. وقتی از کیفیت روابطمان با دیگران شکایت داریم یا با خودمان در صلح نیستیم، باید یک قدم عقب‌تر برویم و بپرسیم: «من اصلاً زندگی را چطور می‌بینم؟» آیا زندگی برای تو یک «میدان جنگ» است که باید در آن جان سالم به در ببری؟ یا یک «بن‌بست» که در آن گیر افتاده‌ای؟ یا یک «جریان پویا» که با تمام تلخی‌ها و شیرینی‌هایش، فرصتی برای تجربه کردن است؟ نوع نگاه تو به زندگی، «لنز» عینک توست که تمام دنیا را به همان رنگ درمی‌آورد. اگر زندگی را پدیده‌ای بی‌رحم ببینی، با خودت هم بی‌رحم خواهی بود؛ یا در نقش یک قربانی فرو می‌روی یا یک سرباز خسته. اما اگر زندگی را مسیری برای رشد ببینی، با خودت صبورتر و مهربان‌تر خواهی بود. ما دیگران را نه آن‌طور که هستند، بلکه آن‌گونه که «دنیا» را می‌بینیم، مشاهده می‌کنیم. کسی که با جریان زندگی در صلح نیست، دیگران را یا به شکل «ناجی» می‌بیند که باید او را نجات دهند، یا به شکل «رقیب» که باید از او جلو بزند. تغییر در روابط بین‌فردی، از اصلاحِ آن «رابطه‌ی بنیادین» شروع می‌شود. تا زمانی که نگاه ما به کلیتِ زندگی (هستی) ترمیم نشود، تلاش برای بهبود روابط، مثل هرس کردن شاخه‌های درختی است که ریشه‌اش نیاز به درمان دارد. ❓️شما زندگی را چطور توصیف می‌کنید؟ یک فرصت، یک جنگ یا یک ابهام بزرگ؟ #تامل #روانشناسی_شخصیت #روابط #خودآگاهی @sara_Gholaminejad

این کتاب رو بعد از مدتها دارم دوباره می خونم. بخش هاییش رو هم برای شما اینجا می نویسم✨️🤍 #تکه_هایی_از_یک_کل_منسجم @sara_Gholaminejad

این عدد از یک پژوهش قدیمی در سال ۱۹۹۷ (توسط دکتر نیشیزاوا) می‌آید. پژوهش نشان داد که میزان سرعت تولید سروتونین در مغز مردان حدود ۵۲٪ بیشتر از زنان است. این متن با استفاده از اعداد علمی سعی دارد یک دستور اخلاقی را توجیه کند و پیچیدگی روان انسان را به یک ماده شیمیایی (سروتونین) تقلیل می‌دهد و با "غیرممکن" نشان دادن فراموشی، انعطاف‌پذیری روانی را در زنان زیر سؤال می‌برد. این ادعا که مغز زنان بخش‌هایی را فعال می‌کند که فراموشی را "غیرممکن" می‌کند، اغراق‌آمیز است. تحقیقات نشان داده که در هنگام مرور خاطرات احساسی، آمیگدال (مرکز احساسات) در زنان فعال‌سازی متفاوتی نسبت به مردان دارد. زنان معمولاً جزئیات بیشتری از وقایع عاطفی را به یاد می‌آورند. این به معنای "غیرممکن بودن فراموشی" نیست، بلکه به معنای تثبیت قوی‌تر خاطرات هیجانی است. این یک ابزار تکاملی برای مراقبت از بقا بوده، نه دلیلی برای ناراحت نکردن آن‌ها! این درست است که آمار ابتلا به افسردگی در زنان تقریباً دو برابر مردان گزارش شده است. دانشمندان معتقدند این تفاوت ناشی از نوسانات هورمونی (استروژن و پروژسترون)، عوامل اجتماعی و فرهنگی (تبعیض و فشارهای مضاعف) و همچنین تفاوت در بازنمایی احساسات است، نه صرفاً عدد ۵۲٪ سروتونین. اینکه خاطرات در مغز زنان عمیق‌تر ثبت می‌شوند (به دلیل فعالیت متفاوت آمیگدال و هیپوکامپ)، از نظر علمی درست است. این ویژگی در روان‌شناسی یک «تیغ دو لبه» است. از یک طرف باعث هوش عاطفی بالا و توانایی مدیریت روابط می‌شود و از طرف دیگر در صورت نبود مهارت‌های مقابله‌ای، می‌تواند منجر به نشخوار فکری شود. ضمن اینکه فراموشی «غیرممکن» نمی‌شود، بلکه هزینه روانیِ پردازش آن خاطره برای زن بیشتر است. 🔸️تفاوت‌های بیولوژیک بین زنان و مردان وجود دارد، اما این تفاوت‌ها مجوزی برای برچسب زدن یا رفتارهای کلیشه‌ای نیست. حساسیت بیشتر سیستم پردازش عاطفی در زنان، یک توانمندی درکی است، نه یک ضعف ساختاری که آن‌ها را محکوم به افسردگی کند. @sara_Gholaminejad

❌️ این مطلب ترکیبی از «حقایق علمی دست‌کاری شده» و «نتیجه‌گیری‌های عامیانه» است. در روان‌شناسی و علوم اعصاب، این‌گونه مطالب را "نوروفانتزی" یا شبه‌علم می‌نامند چون یک یافته آزمایشگاهی را بیش از حد تعمیم می‌دهند. این به معنای آن نیست که زنان ۵۲٪ سروتونینِ "کمتری" در مغزشان جاری است. مغز لزوماً به مقدارِ زیاد سروتونین نیاز ندارد، بلکه به کارکرد درست گیرنده‌ها نیاز دارد. بسیاری از زنان با وجود تولید کمتر، گیرنده‌های حساس‌تری دارند. بنابراین، استفاده از این عدد برای نتیجه‌گیری رفتاری، یک مغلطه علمی است. @sara_Gholaminejad

اینکه گفته میشه تو مسئول زندگی خودت و اتفاقاتی که برات میفته هستی، معنیش لزوماً این نیست که هر چی بر سرت میاد تقصیر توست. منظور اینه که حتی اگر خودت در به وجود اومدن شرایط فعلی نقشی نداشتی، با این حال مسئولیت تغییرش با توست. در واقع، تو همیشه قدرت انتخاب داری که چگونه به این شرایط پاسخ بدهی. و این سخته و گاهی دردناک. پس توی نقش قربانی فرو نرو و بدنبال ناجی هم نباش! سعی کن برای مشکلات راه حل پیدا کنی🤍 @sara_Gholaminejad

‌ 📖 وقتی که احساس تنهایی می‌کنید و به تنگ آمده‌اید، احتمال آن که انتخاب‌های ضعیف‌تری بکنید بالا می‌رود. ‌ استیصال برای دوست داشتن آدم را به کجا که نمی‌کشاند؛ با شکم خالی به خرید نروید چون هر غذای ناسالمی را انتخاب خواهید کرد. 📚 آیا تو آن گمشده‌ام هستی؟ 👤 باربارا دی آنجلیس @sara_Gholaminejad