پلان ۲۷

آبی.

بچه‌های پزشکی یا پیراپزشکی کسی هست که جزوه‌ی فیزیولوژی اعصاب رو داشته بشه؟ طبق گایتون می‌شه بخش‌هایِ ۹، ۱۰، ۱۱ (یعنی از چپتر ۴۶ به بعد).

بفرستید یا راهنمایی کنید که چطور می‌تونم دسترسی پیدا کنم. لطفا. :)))

بچه‌های پزشکی یا پیراپزشکی کسی هست که جزوه‌ی فیزیولوژی اعصاب رو داشته بشه؟ طبق گایتون می‌شه بخش‌هایِ ۹، ۱۰، ۱۱ (یعنی از چپتر ۴۶ به بعد).

بفرستید یا راهنمایی کنید که چطور می‌تونم دسترسی پیدا کنم. لطفا. :)))

یه حقیقت ناخوشایندی رو یادآور بشم و امروز رو به پایان برسونم. انقدر به دست و پای آدم‌های بلاتکلیف دورِتون نپیچید. هر آدمی وقتی مصمم باشه، تصمیمش مشخصه، چون می‌خواد که مشخص باشه! هیچ وضعیتی از روز اول، واضح و به سرانجام رسیده نیست. آدمی که می‌گه «نمی‌دونم و زمان می‌خوام» رو بهش زمان بده. اما آدمی که می‌گه «نمی‌تونم» و بینهایت زمان هم براش کافی نیست رو بذار کنار؛ دیگه اگه می‌بینی بلاتکلیفه، در واقع «تو»، تکلیفش نیستی.

از میزان شلوغی روزم بخوام بگم، اینه که هر شب گوشی رو می‌زنم شارژ و تا شب بعدی که می‌خوام بخوابم همین‌قدر از شارژم که توی تصویر می‌بینید، مصرف شده. یعنی نهایتا بتونم روزی چندتا پست بذارم و یکی دوتا پیام (به سختی) جواب بدم. این یعنی استفاده‌ی من از گوشی بخاطر شلوغی روزم به حداقلِ خودش رسیده.

این پیامیه که می‌تونه روز یکیو بسازه.

دیدگاه خودت رو بساز. از مالِ دیگران حتی اگه قشنگ‌تر نباشه، خیلی برات راحت‌تره.

‌ درمورد داشته هات نیست درمورد دیدگاهته

اطلاعاتی که از زندگی شخصیم می‌ذارم تو فضای مجازی خیلی کمه، حتی دوستان مجازیم هم درست نمی‌دونن توی زندگیم چی می‌گذره. در نتیجه شما هر برداشتی از زندگی من داشته باشید، تا حد زیادی به دور از واقعیته.

‌ حسودیم میشه بت:)))

تا اینجا من برنده شدم؛ که فهمیدم روش vectorization و الگوریتم naive bayes چطور باهم ترکیب می‌شن و عملیات classification رو انجام می‌دن. حالا استاد راهنما هر چقدر می‌خواد نامهربونی کنه، ما که خندان می‌رویم.

هیچ روزی، معمولی نیست. هر روزِ زندگیت یک تصویره! امروزت، خیالیه که در گذشته توی سرت، با عشق بهش بال و پَر می‌دادی و امروز تبدیل به واقعیتی شده که زندگیش می‌کنی، یا واقعیتیه که در آینده تبدیل می‌شه به یک خاطره! خاطره‌ای که مرورش، گرمیِ روزهای سردته. رویاها و خاطرات، همیشه از واقعیت سرسخت‌ترن، اما جالبه که سُر خوردنِ مداوم، بینِ این سه راس مثلثه که زندگی رو تبدیل به یک پدیده قابل تحمل می‌کنه.

Me era:

از من می‌شنوی، درس بخون، کار کن، چندتا آدم امن و نزدیک کنارت نگه‌دار و بعد با پول‌هات مهاجرت کن. می‌دونم الان خیلی سخت شده، اما شدنیه و ارزشش رو داره.

بماند به یادگار از امروز که استاد بابت پروژه‌ای که ارائه دادم، خیلی خونسرد قهوه‌ایم کرد. بماند به یادگار که چطور سرِ چندتا دونه بادمجون، جنگ صلیبی به راه انداختم چون صرفا فکر می‌کردم بعد از پروژه‌ی موفقیت‌آمیزم قراره باهم بادمجون درست کنیم. بماند به یادگار از شبی که خیلی سخت با یک عزیزی خداحافظی کردم و وقتی نشستم توی ماشین، اشکِ توی چشم‌هام رو همه فهمیدن. آه، امروز. من دلم می‌خواد همه‌ی لحظه‌هاش رو زندگی کنم، چون این هم فصلی از کتاب زندگیِ منه. تمام احساساتِ شرم و پشیمونی، دلهره و اضطراب، انتظار و دلتنگی رو بخشی از این مسیر می‌دونم و بغل می‌کنم و بازم دوست ندارم بگذره، دوست ندارم تموم بشه.

وزیر نفت استعفا داد .

همه عاشق شدن را بلدند، اما فقط تعداد کمی هستند که بلدند چگونه در عشق با یک نفر برای مدتی طولانی بمانند.

آنا گاوالدا

ممکنه مدت‌ها نشه، مدت‌ها بهش فکر کنی و اتفاق نیفته و ازت بپرسن «پس چی شد؟»؛ اما تو ایمان داشته باش. تا روزی که زنده‌ای قصه‌ات ادامه داره.