Octopus<3🐙

اونجا که علی قاضی نظام میگه: “تازه داشت حالمان خوب می‌شد که باز کسی را باور کردیم”

میگفت آدم امن چجوریه؟! گفتم اینجوریه که تو ضعیف ترین ورژنت رو بهش نشون میدی و اون تنها دغدغه ش این میشه که بهت آسیبی نرسونه . .

آدم یه سری کارها رو می‌کنه شرمنده دلش نشه، بعدش شرمنده عقلش می‌شه.

‏هر آدمی بالاخره یه جا دست میکشه از توضیح دادن، از ثابت کردن خودش، از تلاش برای نگه داشتن دیگران؛ هر آدمی بالاخره یه روز عمیقا خسته میشه. نا نداره

وقتی با یکی مشکل دارید با خود طرف دربارش حرف بزنید. هرکاری غیر از این انجام بدید شرایط فقط بدتر میشه.

اونی‌که‌همیشه‌درکت‌می‌کنه،میبخشتت و کوتاه میاد آخر یجا بلند میشه واسه همیشه میره..

هیچ‌چیز تغییر نکرده بود، اما با این حال می‌دانستم که دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نخواهد بود.

تنها واکنشی که میتونم در مقابل هرچیزی نشون بدم، فعلا نگاه کردنه نه حوصله ی حرف زدن و توجیح کردن و توضیح خواستن دارم، نه دلم میخواد چیزیو بدونم و بفهمم فقط نگاه میکنم و تو مغزم سناریو میسازم.

یکی میگفت: «هرچقدر بیشتر بخشیدمش، از اون به بعد همونقدر کمتر دوسش داشتم…» من این جمله رو زندگی کردم!

پس از یک انتظار طولانی، حتی اگر بتوانی هم دیگر نمی خواهی.

‏من هیچوقت انقد بی رحمانه ساکت و صبور نبودم ممنون کارت حرف نداشت.

گاهی قوی‌تر شدن یعنی: سکوت کردن در جایی که قبلا داد میزدی

بعضی وقت‌ها هم هست آدم فکر می‌کنه به کسی نزدیکه. بعد یک رفتارهایی از طرف مقابل می‌بینه که باعث می‌شه بفهمی برای اون فرد مقابل این‌طور نیست. یا رابطه شما اون ارزش و معنایی که برای تو داشت رو برای اون شخص نداره، یا تو اون جایگاهی رو در زندگی اون نداری که اون فرد در زندگی تو داره. یک حس ناامیدی خاصی پیش می‌اد که قابل وصف نیست. قابل درکه اما همچنان گیرت می‌اندازه.

من از این آدمام که اهمیت میدم اهمیت میدم اهمیت میدم بعد یهو میبینی با یه حرکت از چشمم افتادی و دیگه هیچوقت بهت اهمیت نمیدم ،جوری که انگار هیچوقت نبودی...

یکی از ویژگی های آدم افراد بسیار حساس اینه که وقتی از دست یه نفر ناراحت بشن دیگه تو چشماش نگاه نمیکنن.

اگر بدانند در دل ما چه جایگاهی دارند، از شرمساری رفتارشان به گریه می‌افتند.

نمیدونم میتونم منظورمو برسونم یا نه؛ ولی من اصلا حد وسط ندارم! یا یکیو انقد دوس دارم که رو کوچک ترین کارش حساسم؛ یا اصلا زنده مرده طرف برام اهمیتی نداره!

من اون‌جایی برنده شدم که دیگه به احساساتم توجه نکردم، در عوض حواسم به این بود که لیاقتم چیه.

میگفت آدمیزاد به اندازه ی لطافت قلبش درد میکشد.