Blue daily

شعر نوشتن همیشه حالم رو خوب میکنه

پروانه‌های قلب آبی من...🦋 پروانه‌ای در دلم می تپد، با نامی که در سایه‌ی رویاهایم صدایش میکنم. زخم‌هایم را می‌دوزم، با نخ‌هایی از خاطره، و از تمام دردهایی که از سر گذرانده‌ام، پیراهنی میسازم. آن را به دست باد می‌سپارم، تا زخم‌هایم را به سوی تو ببرد، تا شاید روزی دوباره لمسشان کنی، و از میان بخیه‌های خاموششان، حرف‌هایی را بشنوی که هرگز بر زبان نیاوردم. به من بگو... این چه دردی‌ است که پروانه‌ی قلبم را چنین بی‌قرار می‌کند؟ این چه احساسی‌ است که دلم می‌خواهد تمام زخم‌هایی را که با صبر دوخته‌ام، دوباره بشکافم، از میان تمام دردهایم باز شوم، و پروانه‌هایی را که سال‌ها در سینه‌ام پنهان کرده‌ام، آزاد کنم؟ می‌گویند گریه، مرهمی برای ترمیم زخم‌هاست. اما آنچه من نیاز دارم، نه اشک است، نه فراموشی... دست‌های توست، وقتی اشک‌هایم را پاک می‌کنی، وقتی میان تمام تردیدهایم آرام به من قول می‌دهی که دوباره به «ما» باور داشته باشی. به من بگو... عشق چیست که پروانه‌ی آبی‌ام را می‌رنجاند، اما هنوز امیدِ پرواز را از بال‌هایش نمی‌گیرد؟ چگونه می‌شود چیزی هم زخم باشد و هم مرهم؟ به من بگو، در قلب آبی من چه می‌بینی؟ آسمانی که از گریستن خسته شده؟ یا دریایی که هنوز در انتظار آرام گرفتن است؟ آیا پروانه‌هایم پیام مرا به دست تو رسانده‌اند؟ آیا وقتی بر شانه‌هایت نشستند، لرزش بال‌هایشان را احساس کردی؟ آیا دانستی که هر پروانه، تکه‌ای از قلب من بود که راهش را به سوی تو پیدا کرده است؟ به من بگو... از پروانه‌های قلبت برایم بگو، از زخم‌هایی که زیر بال‌هایشان پنهان کرده‌اند، از حرف‌هایی که هنوز جرئت پرواز ندارند. به من بگو، در پروانه‌های ما چه می‌بینی؟ آیا آن‌ها هم یکدیگر را از میان هزاران بال بازمی‌شناسند؟ آیا اگر روزی تمام بادها میانمان فاصله بیندازند، باز هم راهِ رسیدن به یکدیگر را به خاطر خواهند آورد؟

شاید بعضی چیز ها جایگزینی ندارن

و حتی بعضی وقتا به طور غیرمنطقی ای ازش عصبانی میشم که چرا اون حسی که حضوری همو بغل و تاچ میکردیم رو نمیتونه بهم منتقل کنه همیشه فکر میکردم یه سری چیز ها جایگزینی براشون هست، اگر یه چیزی ازش ورژن حضوری هست پس قطعا میتونیم لانگ دیستنسشم بسازیم، ولی بعضی وقت ها...جایگزینی براش پیدا نمیکنی

امروز حسابی گریه کردم، به خاطر دلتنگی زیاد برای مدی به این فکر کردم یه سری چیز هارو نمیتونه از طریق لانگ دیستنس بهم بده، مثل لمس کردن و بغل کردنش، مثل وقت هایی که تو دل هم بودیم و میخوابیدم.میدونم حساس و زود رنج تر شدم چون دلم بوجی موجی های از طریق دور نمیخواد، بوجی موجی های حضوریشو میخواد، فکر کنم چیزی که مدت طولانی اذیتم میکرد همین دلتنگیه بود با این حسی که نمیتونم لمسش کنم

پروانه روشنی که هنوز ته دلمه و باعث میشه ادامه بدم

احساس میکنم یه مدته کمبود محبت گرفتم دلم ناز و نوازش بوجی موجی فیزیکی میخواد همین الان

اگه اینجایی این پیامم بخون بی زحمت ذوق دارم بخونیش

ولی اون لحظه بهش گفتم حله سیک کاش این جوابو بهش میدادم بعد بلاک میکردم

وای دارم کلی میخندم😂😂😂😂😂