ٮاڡص

بخت من مثل شلنگ گوهی بود توم پر از آب بود ولی نمی‌تونستم تمیزش کنم

در نهایت، حسرت، هنرِ دریدنِ اکنون با قیچیِ گذشته است؛ قیچی‌ای که تو خودت تیزش کرده‌ای؛ با سنگِ تیزِ یادآوری.

تو این کشور همه چی سوخت پلاسکو سوخت، بندرعباس سوخت، سانچی سوخت، جنگل های هیرکانی سوخت جوونیمون سوخت

در مار و پله زندگی، نردبان اغوشم همواره برایت مهیاست.

برای جبران کمبود محبت‌هایش، تمام ذرات خاک، او را در آغوش کشیدند.

در تعویض چهره‌هایش، زخمی ثابت، وجودش را به نمایش می‌گذاشت.

قطار لبخند از ریل زمان خارج شد؛ حال، چشمانم گاه و بی‌گاه به انتظار نشسته‌اند، تا باری دیگر، لب‌هایم را به خود نزدیک‌تر ببیند.

حسرت، نسیمی بود که از باغ گذشته آمد؛ و قناری را مجبور کرد در قفس حافظه آواز بخواند.