حَ

خطاب به غَزل و هانی که بهم کتاب و آفتابگردون دادن.

مخصوصا حرفای خسرو جون قند و عسله

بعد باخت فقط بغل دوستام، حرفای بابا و غذای مامان.

بیست و هفت شهریور، کردستان، هفده سالگی.

موفق باشی قلبوم

با مدال برگرد ، موفق باشی دورت بگردم

بعد از مسابقه جواب میدم نمیخوام الان گریه کنم.

تولدمون مبارک نیمه‌ای از من💋.

دوست دارم همیشه پیشتون باشم تا ذوق کردن های نازتون که وقتی حدیث میخنده و اون دندون های مرواریدش دیده میشه یا حنا که چشمات باهات حرف میزنه رو ببینم نیمه هایِ من. تولدتون که میرسه، یه حس قشنگی توی شهریور می‌پیچه غزل خیلی خیلی دوستتون داره درحدی که با هیچ مقیاسی تو دنیا قابل شمارش و اندازه گیری نیست،دنیای کوچیک من تو موهای فر حدیث و لبخند حنا خلاصه شده تولدتون مبارک نیمه های غزل.

Sad for everyone whos waiting.

بابا خسرو میگه تو یه "الماسی" لای سنگا.

پزتو میدم نورِ من.

و کاش زندگی همانندِ حرف های تو در برابر من هیچ بود و همانندِ آغوش مادر آرام بخش و همانند جانبداری غزل برای من بود.

کاش هیچوقت بیست شهریور در تاریخ من نبود.

قسم به جانِ پر اشک من، بُگذر ز وجودِ غم زده ام، چشمانِ خونینم قربانِ آغوشِ بلند قامتت باد. تو دیگر دولت مرا هم آزرده ای، با انعکاسِ فریادِ پیکرم چنان چشم های بیگناهِ دیگران را غمگین ساخته که از بروزِ اشک هایم هراس دارم؛ زندگی را در دلمان زهر کرده ای، مادرم یادآور است که عشق اگر به جای دلِ تو، نثارِ عزیزانِ حقیقی شود شفا بخش است چرا که من فقط در مدارِ تهی تو بر گردِ خویش میچرخم و می‌گریم.

هر‌موقع غمگین شدی خودمو بغل کن.