For evermore

راستشو بخوای دلم برای ارومیه تنگ شده بود… ارومیه خیلی شبیه شهری نیست که ازبرش بودم، تغییر کرده. مثل مردی که رفته جنگ و وقتی برمیگرده نه پسرش اون رو میشناسه و نه اون پسرش رو… ولی ارومیه هنوز هم ساکته، نوری که از لابه‌لای پرده ی پنجره آشپزخونه میتابه روی فرش قرمز خونه یه گرمای خاصی داره. یادمه وقتی اینجا بودم خیلی قدم میزدم، تو تهران زیاد راه میرم، اما قدم نمیزنم. فرقشون رو که میدونی… بعضا با خودم فکر میکنم، زندگی چقدر قشنگ می‌شد اگه انسان توانایی آرزو کردن نداشت. به همین لحظات کوچک قانع بود. چه اصراری بود به دیدن دنیا بود وقتی میشه یه گلفروشی کوچیک‌ داشت تو همین شهر، یا یه کتابفروشی.

Prepared these a few days ago to post on new year’s eve, but the situation got messy so… maybe another time. And only for the fun of it, I have my twelve raisins(couldn’t find grapes) ready for midnight. ✨ 2025 was such a quiet year May 2026 be extraordinary Happy new year everyone🤍

It didn’t take a lot to make me fall in love with this café, the first time I was here. And my wishful mind had promised itself, that the first snowy day of Tehran will be spent here. Even though it wasn’t snowing in the afternoon but I was around and it might have been my only chance to get an overpriced pastry to celebrate the flakes’ floats.❄️🥐☕️

Home. made. 🤍 by Sara

امروز از صبحش غروب جمعه بوده

There’s a new painting of Frida Kahlo, in the same spot. I think I liked the last one more but this is also beautiful

Biggest Christmas tree of Tehran🎄

P.S. pictures are not edited

I think I just woke up in a world painted by Audley Dean Nicols 🩷