rasta.diary

مشهد که بودم، هر روز طول هفته از آموزش به تلفن خودم (و یکی دوبار که جواب نداده بودم) و همسر زنگ میزدن برای پیگیری فلان درخواستی که یک ماه پیش داده بودم یا فلان کار که پاشو بیا دانشکده کارت داریم! هر روزم توی گروه کلاسی صحبت مشخص کردن تاریخ یه امتحانی بود الان یک هفته س که برگشتم بجز کارآموزی، نه کلاس حضوریی برگزار شده نه کسی زنگ میزنه کاری داشته باشه، و نه کسی حرفی از امتحان میزنه :) انگار تو اون بازه ی کوتاهی که مثلا قرار بود روان آسوده ی من کمی بیارامه، همه چی دست به دست هم داده بود تا بیش از پیش حس ناکافی بودن و بی مسئولیتی رو بهم تزریق کنه پ ن : البته اینم بگم که با وجود همه ی این حسا واکنش من ایگنور تمام بود به همه چی (موفقم بودم ولی فقط تا قبل از یک هفته بستری شدنم 🤧)