نمی‌دانم،

وارد خانه شد. گوشهٔ اتاق پذیرایی، کنار میز ناهارخوری، کرم‌ها در ساحت تعفن می‌لولیدند. اندکی نزدیک‌ تر شد و با پیکر بی جان خویش مواجه گشت. آن‌چنان مبهوت شد که گویی از مرگ خود هیچ آگاهی نداشت. مردم بیرون خانه گرد آمده بودند و از بوی انحطاط و تعفن می‌نالیدند. او کنار جسد خویش نشست و سیگاری روشن کرد؛ شاید از شدت آن وضعیت اسفناک اندکی کاسته شود.

چنان در اصراف واژگان افراط خواهم کرد که واژگان به گوه خوردن بیفتند.

پوچ، فرسوده و در ورطهٔ استیصال.

هراس من از مرگ، خود مرگ نیست؛ هراس از آن است که دیگر مرگ هم آدمی را شریف نکند.

چند وقتی می‌شود که مرگ در ارتفاعی نازل‌تر بر فراز شهر کوچک پرواز می‌کند... افرادی را با خود به دیار عدم برده است که هنوز به پنجاه‌سالگی هم نرسیده بودند. شب شما عزیزان بخیر.

شک های من اخر شب تشدید می‌شوند.

همانقدر که جق زدن با رنده کیری است، سرماخوردگی اواخر تابستان هم به همین صورت است.

وقتی خانواده وقتی جامعه وقتی جبر تخمیه زندگی وقتی اطرافیان و... همه اینا دست به یکی کردن ترو از پا در بیارن تو خودت همدست اینا نشو وقتی از دور به طرفت گلوله شلیک میشه تو با چاقو به خودت ضربه نزن لااقل خودت با خودت در صلح باش.

من از طرف شما از خودم عذر میخواهم.

در باب شما آدمیان اظهار داشتند که بیش از حد مهمل، سطحی و ابله‌اند.

آدمی سگ دو میزند تا به حاشیه برسد.

امشب نیز برای این دقایق تنهایی، الکل و سیگار دارم و همین، خود غنیمتی‌ست بهتر از هیچ.

زنده و زننده؛ خاری در چشم ناظران، بی تسلط بر اخلاق اجتماعی.

کاش جوان‌‌تر و خام‌تر بودم و این مهملات را اقتضاء سن می‌پنداشتم.

الان آماده ام؛ برای نفرت پراکنی قومی، توهین افترا به طایفه های سرشناس، دزدی از پیر زن ها، بلند کردن افراد مسن از روی صندلی ها، روحیه‌ای غیرقابل حضم در من حضور دارد.

بیٹک.

...

مست، بی‌محابا، معتدل و دروغ‌گو.

خدا هم عجب صبری دارد؛ هر روز پای کوس‌شعر های هشت، نُه میلیارد آدم می‌نشیند.