اݪ꯭ـھـ꯭دایـ꯭ة

ماشاءالله روحیه ماشاءالله ایمان

لَرَهْجُ السَّنابِكِ في المَعْمَعَات أَلَذُّ منَ العَيْش في طيب حال

ای بلبلِ کوردستان و ای شیخِ عزیزمان؛ چقدر دل‌های ما در حسرتِ کلامِ حق‌گوی تو می‌تپد. ای کاش روزی فرا رسد که بتوانیم فرزندانمان را در سایه‌ی رهبریِ چون تو، در مسیرِ جهاد فی سبیل‌الله رهسپار کنیم.

"زیندان؛ ساردمانناکاتەوە لەخواناسی، بەڵکو بەهێزترماندەکات". مامۆستای گەورە - شێخی زیندان

پرسش احمقانه، پاسخ حکیمانه ندارد.

«خداوند نوع بشر را با تمام اقسام ممکن آفریده است تا شمولیّت قدرت خود را نشان دهد: آدم را بدون مرد و زن آفرید، سپس همسرش حواء را -چنان‌که در ﴿وَخَلَقَ مِنۡهَا زَوۡجَهَا﴾ فرموده است- بدون زن از مردی آفرید، و مسیح را بدون مرد از زنی آفرید و سایر مردمان را از مرد و زن آفرید. آفرینش آدم و حواء از آفرینش مسیح شگفت‌آورتر است زیرا حواء از دندۀ آدم آفریده شده است که از آفریده‌شدن مسیح در شکم مریم شگفتی بیشتری دارد و آفرینش آدم از همه شگرف‌تر است!» (ابن تيمية، الجواب الصحيح لمن بدل دين المسيح، ج٢ (جدة: دار التأصيل، ١٤٤١)، ۴۸۴)

مرجفه:از کسی که از وطنی غیر از لبنان دفاع میکند، برود در غزه دفاع کند، برود در ایران دفاع کند، برود هر جا که میخواهد دفاع کند. از پسرِ سمیر برای تو ای پسرِ مرجفه! به سوی تو ای کسی که صدایت را به بهای ناچیزی فروختی و خود را به جامهٔ خردمندان آراستی، در حالی که به جامهٔ فحشا نزدیکتری. اما بعد، خبر پارس کردن تو بر سر اهل غزه و تمسخر کسانی که درد امت را به قضیهای تبدیل کردهاند که نه فروختنی است و نه خریدنی، به ما رسید. و دیدیم که میکوشی میان مسلمانان کارد تفرقه را بکاری، و خواری را در جامهٔ حکمت بپوشانی، و دفاع از بیت‌المقدس و رسول خدا (ص) را جرمی کنی که آزادمردان به آن متهم شوند. چه شگفتا! در تاریخ ندیدیم امتی که کودکانش را بمباران کند، خانه‌هایش را ویران سازد و مردمش را در محاصرهٔ گرسنگی و تشنگی نگه دارد، آنگاه از میان همین مردم کسی برخاسته و مدافعان را در برابر متجاوزان ملامت کند! گویی نه فریاد مادران سوگوار را شنیده‌ای و نه خون شیرخواران را دیده‌ای و نه دانسته‌ای که قدس سنگ نیست که در اخبار شبانه ذکر شود، بلکه عقیده‌ای است در سینه‌های مسلمانان، از آن هنگام که پیامبر خدا (ص) از آن سرزمین به آسمان عروج کرد. تو با یک رأی نمی‌جنگی، بلکه با معنای برادری می‌جنگی؛ و نه به اشخاص، که به تمامی امت تمسخر می‌کنی. امتی که اگر متحد شود، ستمگران را به وحشت می‌اندازد، و اگر پراکنده شود، طعمهٔ هر نعره‌زننده‌ای می‌گردد. شما می‌خواهید مسلمانان با یکدیگر نزاع کنند، چون می‌دانید که اتحادشان رسوای خذلان‌کنندگان را آشکار می‌سازد، و صداهایی را که از فتنه تغذیه می‌کنند، همچون کلاغی که از مردار تغذیه میکند، برملا می‌سازد. از واقع‌گرایی سخن گفتی؛ اما واقع‌گرایی از نگاه تو این است که بر سکوت در برابر ظلم، و برابر گرفتن معانی مقدسات، و کف زدن برای خواری و سپس نامیدن آن به «تعادل» و «میانه‌روی»! ای احمق، این چه تعادلی است که در برابر خون کودکان سرد میشود، و فقط وقتی شعلهور می‌شود که مردم برای دفاع از کرامت خود قیام میکنند؟! بدان که غزه هیچ‌گاه مسئلهٔ مرزها نبوده، بلکه مسئلهٔ مردان بوده است، و تو از مردانگی دوری. و بدان که الاقصی شعار فصلی نیست، بلکه پیمانی بر گردن مسلمانان است. و امت، هر چند امثال تو بخواهند آن را پاره کنند، همیشه دشمن حقیقی خود را خواهد شناخت، و همچنین کسانی را که از درون می‌خواهند آن را خوار کنند. پس صدایت را اندکی پایین بیاور، بلکه خاموش شو! چرا که پژواک ایستادگی در غزه از همۀ شیپورهای خواری بلندتر است، و دعای مادری زیر آوار از هزاران سخنرانیِ مزدورانه صادق‌تر است. امتی که صلاح‌الدین را پرورده، از کامنت‌های ناتوانان خیانت‌پیشه و تمسخرِ رنگ‌عوض‌کنندگان نمی‌هراسد. و درود بر کسی که کرامت را بهای [ایمان] قرار داد، و درود بر کسی که [راه حق را] دنبال کرد.

من أُسيد بن سمير إليك يا ابنَ المُرجِفة!

جایگاهشان استوار ماند، اما علم از کامِ بحر وجودشان رمید و کلامشان، بی‌صیدِ حقیقت، تشنه‌تر از همیشه گشت. پروردگارمان آنان را از دام کافران و طاغوتیان رهایی بخشد.

الإمام الشافعي:إذا تصدر الحدث فاته علم كثير . امام شافـعی رحمةاللە فـرمود: «اگر فردِ نابخـرد [کم‌تجربه] در رأس امور قرار گیرد ، دانـشِ بسیاری را از دسـت می‌دهد.»

-فتح الباري ، ج ١ ص ١٦٦

آدمی که به شکل مستمر - با بهانه و بی‌بهانه - نمی‌نویسد، قرار نیست نویسنده شود. آدمی که به شکل مستمر طلب علم نمی‌کند، طالب علم نیست. آدمی که به شکل مستمر مطالعه و پژوهش ندارد، پژوهشگر نخواهد شد. و آدمی که برای هر یک از این کارها منتظر شرایط، فرصت، آدمی خاص، یاری‌گر و این دست چیزهاست هم هیچ‌کدام از این‌ها نمی‌شود. ممکن است شما برای تمام کردن راهی نیاز به خودرو داشته باشید، اما همین راه هم با پای پیاده شروع می‌شود.

ماموستا کریکار: من اگر از لحاظ فکری تسلیم آمریکا می‌شدم هم اکنون با احترام فراوانی من را به کردستان تحویل می‌دادند و به جای کلمه‌ی " کریکار تروریست" به من می‌گفتند: عالم، زانا، دانشمند بزرگ و پرفسور و... تروریست بودن مسلمانان از نظر آمریکایی‌ها بی اساس بوده و آنها با توجه به مصالح خود با دیگران برخورد می‌کنند. من افتخار میکنم که از اسلام و تفکرات خود دفاع می‌کنم. @fatih_krekar

مناظره کننده ، روانی زبانش و کلماتش اعجاب انگیز است.😁

«هیچ‌کس از لغزش و خطا مصون نیست؛ اما بدانید که ستایش‌ها و تمجیدهای بیش از اندازه ، بسیار زود می‌توانند بذر کبر و غرور را در دل‌ها بکارد و انسان را به انحراف از مسیر حق وادارد. به الله قسم، هیچ دام و فتنه‌ای برای مومن سخت‌تر و مهلک‌تر از این نیست که در میانه‌ی ستایش‌ها، دچار خودشیفتگی شود و با خود بگوید: "آری، من چقدر مؤمنِ خفنی هستم!" پس از مدحِ دیگران بپرهیزید؛ حتی اگر نیت شما خیر باشد. برای برادران و خواهران دیندارتان دست به دعا برید و از درگاه الهی برایشان خیر بخواهید، اما زبان خود را از ستایش و بزرگ‌نمایی آنان بازدارید، تا مبادا ستایشِ شما، مایه سقوطِ آنان گردد.»

متاسفانه آنچه بیش از هر چیز جای تأمل و نگرانی دارد، روند نگران‌کننده‌ی عادی‌سازی اهانت‌ها در فضای عمومی است؛ وضعیتی که گویی منجر به نوعی «بی‌حسی اجتماعی» شده و حتی در میان نخبگان و بدنه جامعه اهل سنت نیز، واکنش‌های بازدارنده و حساسیت‌های لازم را نسبت به این پدیده تضعیف کرده است. الله المستعان

خداوند ، هر کس که معاویه رضه‌الله عنه را لعن میکند و به او افترا میزند ، رسوایش کند.

رضه‌الله‌عنه

مداومت و نظم داشتن در اعمال خیر و سودمند انسان را بزرگ میکند.