کماکان.

منو علاقم به گرفتن سلفی‌‌های رندوم با زاویه‌ی عجیب

و خیابان های این شهر باز هم غرق در شراب است سرخ‌تر از چشمانِ تو پس از گریستن و مرگ‌بار تر از یک سیبِ سمی. گرگ و میش است اما صدای پرنده‌ها را نمی‌شونم هنوز صدای گلوله می‌آید و تنها وقتی که از جا می‌پرم و چشم‌هایم می‌لرزند می‌فهمم که این صدا، همان صداییست که از سوزِ دی، هر شب در گوش هایم می‌پیچد... درد های ما از جنس خون‌اند، عزیزم درد های تو چطور؟ آن‌ها چه برای گفتن دارند؟ هاله‌ی ماه

که ما هم‌چنان می‌نویسیم  ‏که ما هم‌چنان در این‌جا مانده‌ایم  ‏مثل درخت  ‏که مانده است  ‏مثل گرسنگی  ‏که این‌جا مانده است  ‏مثل سنگ‌ها که مانده‌اند  ‏مثل درد که مانده است  ‏مثل زخم ‏مثل شعر  ‏مثل دوست‌داشتن  ‏مثل پرنده  ‏مثل فکر  ‏مثل آرزوی آزادی و  ‏مثل هر چیز که از ما نشانه‌ای دارد - محمد مختاری

سیاهی جوهر آزارم می‌دهد... پس تو خیالم را رنگ بزن جهانی خلق کن که بوی سبزه بدهد و در آسمانش، گنجشک ها پرواز کنند... جهانی که اسارت را نشناسد و با گلوله و خون، صنمی نداشته باشد. اندوهِ مرا طوری بِکِش، که غم‌انگیز به نظر نرسد. هاله‌ی ماه

maybe in another universe I don't lose my teenage years to جمهوری اسلامی

It's a prison for dreams and for hopes And still we believe there is God

زنده بمونید، همین

غمگین زاده نشدم، بر استخوانم هک شده است

یادِ تو کردن گناهه

گفت: چیزی را بیاب که دوست داری و بگذار تو را بُکُشد. من وطن را یافتم. خانه را، آزادی را. هاله‌ی ماه