کماکان.

هر بار حرف می‌زدیم می‌گفتم "تهران می‌بینمت"

همیشه دوست داشتم Morning person باشم ولی متاسفانه هیچوقت نمی‌تونم بیخیالِ شب بیداری‌هام بشم

نفسم برید

در قیافیه ی موالی زاده هیچ رحمی نیست

کتابایی که اصلا باز نبود بسته

اهوازم زدن، دیگه نخونیم دیگه؟

خوشحال نیستم بیاید حرف مثل همیشه همونجا توی بات

نصفش موند واسه فردا، اوردوز با انرژی‌زا و قهوه و نسکافه

آخرشم زیاد نخوندم

فارسی فشار آورد

و شاید دست‌های تو سهم زن دیگری‌‌ست... و چشم‌هایت قرار است آیینه‌ی کسی جز من باشد و به گمانم آن زندگی، همانی که قصه‌ای از "ما" برای سرودن دارد را، هیچکس از پیش برای من نخواسته و سرشتی اصلا، در کار نبوده است که بخواهد ما را از ناامیدی‌ هایمان نجات دهد. شاید ما نیز، چو خاکِ میهن طلسم شده باشیم یا نفرین... فکر‌می‌کنم هیچکس نمی‌داند و هیچکس نخواهد فهمید. هاله‌ی ماه

همیشه احساساتی که نمی‌خوام رو میندازم گردن پی‌ام‌اس، چون می‌تونم🙄

امیدوارم پی‌‌ام‌اس باشم

من اصلا به آرامش و اتفاق‌های شیرین عادت ندارم، متأسفانه همش منتظرم دلم رو بشکونن‌ یا بهم آسیب بزنن