Labyrinth

تو اخرین مکالممون من هیچ جوابی ندادم. اون لحظه مطمئن بودم حرف زدن هیچ فایده‌ای نداره و ناپدید شدن درست‌ترین انتخابه. اره، من گاهی انتخاب می‌کنم که حتی خداحافظی هم نکنم چون برخی داستان‌ها و آدم‌ها، ارزش همین رو هم ندارن.

آدم ها معجزه هستند. معجزه هایی دردناک که موقتا در اختیار ما هستند تا تمرین «دل نبستن» کنیم.

دلم خیلی برات تنگ شده ولی ببخشید دلم باهات اصلا صاف نیست.

دلم نخواست باشم دیگه عزیزم توام خسته بودی از دائما منو خواستن از موندنمو خواهش کردن پس تموم شدیم. همین.

دیگه نمی‌خوام جزوی از منظره‌م باشی. هم از آسمونم بیرونت میکنم و هم دیگه به خاکم راهت نمیدم. در من، شاید جایی برای خاطراتت مونده باشه، برای تو ولی نه. پُرِ پرم. برو یجای دیگه رو اشغال کن. من دیگه قرار نیست میزبان تو و بیهودگیت باشم. بسه.

به‌قدری مشغله‌های فکریم زیاد شده که دیگه واقعاً حوصله‌ی پرداختن به رفتارهای بچه‌گانه‌ی بعضی آدم‌ها رو ندارم؛ تا چشمم بهشون می‌افته، با یه نیم‌لبخند رد می‌شم و برمی‌گردم سمت ادامه‌ی داستان زندگیم؛ همون داستانی که این روزها انقدر ذهنمو درگیر کرده که جای هیچ حاشیه‌ای توش نیست.