Arcadia

آیا تنها ماندن، تنهای تنها، بدون اینکه چیزی برای تاسف خوردن داشته باشی دردناک نیست؟ چون هر چی که من از دست میدم، همه، چیزهایی هستن که یه روز هیچ میشن، یه هیچ حرف احمقانه ، هیچ چی به جز رویاها.

آدم رویایی خاکستر رویاهاس گذشته اش را بیخودی پس میزنه به این امید که در میانش حداقل جرقه کوچکی پیدا کرده و فوتش کنه تا دوباره جان بگیرند. تا این آتش احیا شده قلب سرما زده او را گرم کنه و همه ی ان هایی که براش عزیز بودند برگردند.

میدونی که تو مرا برای مدتی طولانی که در پیش دارم با خودم آشتی دادی؟ میدونی که دیگه راجبع به خودم مثل گذشته فکر بد نخواهم کرد؟ میدونی که دیگه در زندگیم نا امید نخواهم شد که جنایتی یا گناهی مرتکب شده ام تنها به این علت که زندگی کردن مثل من یک جنایت و یک گناهه؟